Back to the Future!

Μέσα στη μαυρίλα των τελευταίων μηνών και τον συρφετό των δυσάρεστων εξελίξεων με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε από κάθε γωνιά του πλανήτη, να και μια είδηση που θα κάνει τους ταλαίπωρους Έλληνες να χαμογελάσουν ξανά. 

Δύο ογκόλιθοι της πολιτικής μας σκηνής, ο Γιάννης Δημαράς και ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, συναντήθηκαν χθες σε εστιατόριο του Χαλανδρίου. Σκοπός αυτής της βαρυσήμαντης συνάντησης ήταν δίχως άλλο η δημιουργία ενός νέου κομματικού φορέα μέσω του οποίου θα εκφράσουν τις μοντέρνες ιδέες τους και θα δώσουν διέξοδο στον κάθε πικραμένο πρασινοφρουρό που προδόθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου και το φιλομνημονιακό ΠΑΣΟΚ. 

Οι νοσταλγοί του ζιβάγκο και των κλαδικών αντεπιτίθενται και η ελπίδα ανθίζει ξανά στις ψυχές των Ελλήνων.

Όσο μπορείς...

Ο άνθρωπος που θα γινόταν περιφερειάρχης και μίνι-πρωθυπουργός, ο άνθρωπος που θα γκρέμιζε την κυβέρνηση και θα ανέτρεπε το πολιτικό σκηνικό, ο άνθρωπος που εμφανίστηκε από κάποιους καναλάρχες ως ο Μεσσίας που θα οδηγούσε το αντομνημονιακό κομμάτι του λαού στη Γη της επαγγελίας, συνεχίζει να αποδεικνύει πόσο κοντά στην καταστροφή βρέθηκε η πολύπαθη Αττική και πόσο φτηνά τη γλίτωσε.

Σήριαλ με την παραίτηση Δημαρά...

Χθες δήλωνε ότι παραμένει βουλευτής, ενώ σήμερα διευκρινίζει ότι παραιτείται...

Σήριαλ έχει γίνει η ιστορία με την παραίτηση ή μη του βουλευτή Γιάννη Δημαρά από την Βουλή.
Ενώ χθες σε συζητήσεις με δημοσιογράφους ο κ. Δημαράς είχε χαρακτηρίσει «προρμητισμό της στιγμής» τη δήλωσή του περί παραίτησης από το βουλευτικό αξίωμα επανήλθε με νεώτερες δηλώσεις του σήμερα όπου διευκρινίζει ότι τελικά θα παραιτηθεί από βουλευτής.

Η ανακόινωσή του έχει ως εξής:

«Η προσπάθειά μας και στον περιφερειακό, αλλά και στον πολιτικό στίβο θα συνεχιστεί», διαμηνύει με νόημα στη σημερινή δήλωσή του.

«Ευχαριστώ τους συντρόφους μου, τους συναγωνιστές και τις χιλιάδες των απλών πολιτών που μας τίμησαν με την ψήφο τους στις πρόσφατες εκλογές για την Περιφέρεια Αττικής. Τους κατανοώ και ακόμα πιο πολύ τους είμαι ευγνώμων για την αμέριστη βοήθεια και συμπαράστασή τους.
Με συγκινούν, γιατί με την ανιδιοτέλεια που τους χαρακτηρίζει, μου ζητούν να μην παραιτηθώ από την βουλευτική μου έδρα.

Όμως, θα μου επιτρέψουν να τους πώ ότι, η δήλωσή μου τη νύχτα των εκλογών ισχύει», αναφέρει στη δήλωσή του ο κ. Δημαράς και προσθέτει:

«Γνωρίζουν καλά και τους διαβεβαιώ, ότι η προσπάθειά μας και στον περιφερειακό, αλλά και στον πολιτικό στίβο θα συνεχιστεί.
Όσοι βιάστηκαν να παίξουν στον στίβο της πολιτικής αναξιοπιστίας, να βρούν τους πρωταγωνιστές αλλού.

Σε αυτούς που, άλλα έλεγαν πριν τις εκλογές και άλλα έκαναν αμέσως μετά, με θύματα τα εκατομμύρια των απλών εργαζόμενων πολιτών. Άλλωστε, οι Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλη φορά έχουν ανάγκη την αξιοπιστία και το ήθος των πολιτικών.

Γιατί, έτσι μόνο θα δυναμώνει η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Γιατί έτσι μόνο, θα προστατεύεται η εθνική μας κυριαρχία και τα εθνικά μας δίκαια»..

 Αντί σχολίου ας παραθέσουμε τα λόγια που έγραψε έναν σχεδόν αιώνα πριν κάποιος ποιητής από τη μακρινή Αλεξάνδρεια:

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
 
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική."

"Μαζί τα Φάγαμε!"

Μέσα στον καταιγισμό εκλογικών αποτελεσμάτων και την ευφορία για την αποκαθήλωση των αντιδραστικών/σκοταδιστικών δυνάμεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, διαβάζουμε την παρακάτω είδηση:
 

Δήμαρχος χωρίς... αντίκρισμα εξελέγη ο Πανταζής Χρονόπουλος

Πανελλήνιο πολιτικό παράδοξο συνιστά η περίπτωση του υποψήφιου δημάρχου Ζαχάρως Πανταζή Χρονόπουλου, ο οποίος, με βάση τα τελικά αποτελέσματα του β΄ γύρου των δημοτικών εκλογών, εξελέγη -θεωρητικά, τουλάχιστον- δήμαρχος, λαμβάνοντας ποσοστό 55,21%, έναντι του αντιπάλου του, Κωνσταντίνου Αλεξανδρόπουλου, που συγκέντρωσε το 44,79% των ψήφων.
Και λέμε θεωρητικά, διότι στην πράξη ο κ. Χρονόπουλος, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών δήμαρχος Ζαχάρως, δεν θα μπορέσει από 1ης Ιανουαρίου να ασκήσει τα καθήκοντά του, αφού έχει καταδικαστεί τρεις φορές για παράβαση καθήκοντος κι έχει τεθεί σε αργία για πρόκληση οικονομικής ζημιάς στο Δήμο, από τον Ιούλιο του 2010.

Σημειωτέον ότι ο κ. Χρονόπουλος προσέφυγε στο Τμήμα Αναστολών του ΣτΕ, ζητώντας την ακύρωση της σχετικής απόφασης του Υπουργείου Εσωτερικών, ωστόσο η προσφυγή του απορρίφθηκε. Εν αναμονή, λοιπόν, της οριστικής απόφασης που θα λάβει η ολομέλεια του ΣτΕ, αν δεν ακυρωθεί η ισχύουσα απόφαση του Υπουργείου, ο κ. Χρονόπουλος δεν θα μπορεί να εγκατασταθεί στο δημαρχιακό θώκο.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο και πολιτεία του γνωστού και μη εξαιρετέου κυρίου Χρονόπουλου θα βρείτε σε αυτό το εξαιρετικό κείμενο του Κώστα Βαξεβάνη.
 Εγώ απλώς θέλω να κάνω μια αφελή ερώτηση: πόσοι από αυτούς που τον (ξάνα)ψήφισαν βγαίνουν σε διάφορες εκπομπές τύπου Αυτιά και φωνάζουν "φέρτε πίσω τα κλεμμένα";

Έχει μεγάλη πλάκα η ζωή τελικά.

Υ.Γ. Αλήτη Πάγκαλε!

Τεμαχίζοντας τον Νικήτα

 Θα ήθελα να προτείνω σε όσους είναι δημότες Αθηνών και πρόκειται να πάνε την Κυριακή στις κάλπες για να επιλέξουν δήμαρχο, πριν το κάνουν να διαβάσουν αυτή την απίστευτη συνέντευξη που έδωσε ο Νικήτας Κακλαμάνης πριν ένα περίπου μήνα στην "Ελευθεροτυπία".
Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και με μια αλαζονεία που σοκάρει, ο πλέον αποτυχημένος δήμαρχος της πολύπαθης πρωτεύουσας ουσιαστικά προκαλεί τους δημότες του να τον "μαυρίσουν".
Ένα χαρακτηρηστικό απόσπασμα της ...Νικητιάδας:

Λέγεται ότι συχνά κάνετε αντιφατικές δηλώσεις ή ότι, αφού έχετε πει κάτι, μετά το διαψεύδετε και λέτε κάτι άλλο.
«Τι λέτε; Βρείτε μου μια περίπτωση».

Στην Κύπρου και Πατησίων η κατασκευή γκαράζ σταμάτησε με δικαστική απόφαση, αλλά τα δέντρα είχαν ήδη κοπεί. Στην αρχή είπατε ότι κόψατε δύο δέντρα, μετά είπατε 15 και, τέλος, ότι τα πήρατε για να τα μεταφυτέψετε.
«Δεν είπα ποτέ τον αριθμό δύο εγώ».

Μα έχουν καταγραφεί αυτά.
«Δεν με ενδιαφέρει τι λένε κάποιοι συνάδελφοί σας, οι οποίοι επί τέσσερα χρόνια δεν έχουν βρει μια καλή λέξη να πουν για μένα. Τους αγνοώ παντελώς».

Έχετε πει ότι μια πόλη χωρίς τους ενεργούς πολίτες της είναι νεκρή. Κατόπιν χαρακτηρίσατε «περιφερόμενο θίασο» όσους αντιδρούν. Μεταξύ αυτών και τον Μανώλη Γλέζο.
«Με συγχωρείτε, αλλά εγώ μιλάω για τους κατοίκους της πόλης μου, δεν μιλάω για κατοίκους άλλων πόλεων. Αυτοί που φωνασκούν είναι από το Μαρούσι ή την Κηφισιά ή από οπουδήποτε».

Ακόμη κι έτσι να είναι. Οι κάτοικοι άλλων δήμων δεν δικαιούνται να διαμαρτυρηθούν για ό,τι συμβαίνει δίπλα τους; Αυτό δεν εννοούμε ενεργοί πολίτες;
«Να είναι ενεργοί πολίτες στους δήμους τους».

Όπως λέει και ένα αμερικάνικο γνωμικό, "οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλώς πέφτουν οι μάσκες". Δεν χρειάστηκε παρά μια θαραλέα δημοσιογράφος για να αποκαλύψει ο φαινομενικά μειλίχιος και επικοινωνιακός Κακλαμάνης το αληθινό του πρόσωπο: απύθυμενη έπαρση και πλήρης περιφρόνηση (στα όρια του φασισμού) κάθε αντίθετης άποψης.

Οι πολίτες της Αττικής απέδειξαν πριν μερικές μέρες ότι γελωτοποιοί των καναλιών τύπου Ψωμιάδη δεν ευδοκιμούν εκλογικά στα μέρη μας (βλέπε Δημαράς). Ήρθε η ώρα των Αθηναίων να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους και να στείλουν τον κύρ-Νικήτα στο σπίτι του.

Μέρες Οργής

 
Υπάρχουν αρκετοί ψηφοφόροι που είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν ότι η υποψηφιότητα Δημαρά είναι αποτέλεσμα "αυθόρμητης λαϊκής αντίδρασης στην πολιτική του μνημονίου". Σε αυτούς τους ανθρώπους θα συνιστούσα να διαβάσουν την παρακάτω ανάρτηση που δημοσιεύτηκε στο γνωστό και μη εξαιρεταίο μπλογκ Fimotro.

ΚΟΜΠΛΕΞ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΑ...

ΜΟΝΟ ΣΤΟ FIMOTRO

Tο άγχος έχει φάει τον εκατομμυριούχο εργατολόγο. Από το πρωί τηλεφωνεί σε δημοσκόπους για να δει τι συμβαίνει. 'Εχει βάλει και τον φίλο του τον Αυτιά στο ρεπορτάζ. Δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει με τις κυλιόμενες. Καμία δεν τον δείχνει πάνω από 6%-7%. Τους πήρε όλους και απειλούσε.
Από τον Θεοδωρικάκο και τον Φαναρά μέχρι τον Γεράκη και τον Παναγόπουλο. Προσπαθεί από το πρωί να φτιάξει κλίμα αλλά δεν μπορεί. Και επειδή δεν μπορεί ξεσπάει στον Δημαρά. Σε αυτόν δηλαδή που είχε δώσει τον λόγο της τιμής του ότι θα τον στηρίξει. Υποκριτή Μητρόπουλε, οι εκλογές δεν είναι τηλεπαράθυρα στον Αυτιά...

Ακόμη και για έναν γνωστό πληρωμένο κονδυλοφόρο όπως ο Παπαγιάννης (μολυβοσπρώχτες τους έλεγε τέτοιους δημοσιογράφους ο αείμνηστος Νίκος Κακαουνάκης) η παραπάνω επίθεση είναι τουλάχιστον αήθης και  αδικαιολόγητη. Άλλο να υποστηρίζεις τον Δημαρά και να τον διαφημίζεις προκλητικά μέσω του μπλογκ και της εκπομπής σου, και άλλο να πουλάς διαδικτυακό τσαμπουκά και νταβατζιλίκι.

Ποιό είναι το ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα του Μητρόπουλου που αξίζει τέτοιες ύβρεις και λάσπη;

Πρώτον κατηγορεί τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ για φυγομαχία αφού αρνείται να δώσει συνεντεύξεις ή να εμφανιστεί σε ντιμπέιτ με τους συνυποψήφιους του. Μια τακτική την οποία αντί να στηλιτεύσει ο ...αποκαλυπτικός και μαχητικός δημοσιογράφος Παπαγιάννης, αντιθέτως την επικροτεί ως "έξυπνη επικοινωνιακή επιλογή", η οποία ξεχωρίζει τον αγαπημένο του υποψήφιο από την υπόλοιπη "πλέμπα" (sic).

Και δεύτερον τον αποκαλεί γιαλαντζί αντιμνημονιακό καθότι δεν ψήφισε "όχι" στο μνημόνιο αλλά παρών, ενώ στη συνεχεία υπερψήφισε και το εργατικό και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.
Όποιος διαβάζει με προσοχή το Fimotro τις τελευταίες εβδομάδες θα διαπιστώσει πως και η απλή αναφορά αυτών των αναμφισβήτητων γεγονότων σου εξασφαλίζει μια θέση στη μαύρη λίστα του Παπαγιάννη και κατά συνέπεια έναν οχετό ύβρεων και συκοφαντικών υπονοούμενων από πλευράς του "αποκαλυπτικού" δημοσιογράφου και των "έμπιστων" πηγών του. Αποκορύφωμα της υπέρ Δημαρά τζιχάντ βέβαια αποτέλεσαν οι απειλές για μύνηση και αυτόφωρο εις βάρος της Λώρης Κέζα όταν η τελευταία ετόλμησε να επικρίνει τον ιδεολογικό/πολτικό αχταρμά που ακούει στο όνομα "ψηφοδέλτιο Δημαρά".  

Όσο για την τελευταία φράση της ανάρτησης, μόνο ως αμφίβολης ποιότητας χιούμορ μπορώ να την εκλάβω. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι χωρίς τα ...χιλιόμετρα που έχει καταγράψει ο Δημαράς ως πανελίστας του Αυτιά (και του Μάκη, και του Χατζηνικολάου, και φυσικά του Παπαγιάννη), ούτε την ψήφο του δε θα έβρισκε στις επερχόμενες εκλογές.

Υ.Γ. Δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο γίνονται πλέον οι περιφερειακές εκλογές στην Αττική καθώς το αποτέλεσμα κρίθηκε ήδη από χθες το βράδυ.
Ο Λάκης Λαζόπουλος έδωσε την ευλογία και τη στήριξη του στην υποψηφιότητα Δημαρά.
Να ελπίζει μόνο αυτή τη φορά να σταθεί πιο τυχερός από τις προηγούμενες όταν στήριξε τους υπάλληλους της Ολυμπιακής, τους φορτηγατζήδες και φυσικά τον Πρώην Καταληλλότερο.

Ένα Είναι το Κόμμα!

"Παρατηρώ με τη γνωστή απορία, ενόψει των δημοτικών εκλογών, τη στάση των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης έναντι του ΚΚΕ.  Εκτός του ότι το κοινοβουλευτικά μικρό αυτό κόμμα (21 βουλευτές) απολαμβάνει ευρείας δημοσιότητας, ακόμα και κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι (ειδικά αυτοί) το αντιμετωπίζουν, όπως δηλώνουν, με «σεβασμό». Γιατί άραγε; Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, δεν σέβεται κανέναν· ούτε καν το ίδιο το πολίτευμα, ούτε καν το σύνταγμα· η άκρα αριστερά, όπως ακριβώς η άκρα δεξιά, περιφρονεί και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί: γι’ αυτό και υπερηφανεύεται ότι κατεβαίνει «μοναχικά» στις εκλογές, λες και πρόκειται για κατόρθωμα. 

Το ΚΚΕ πιστεύει ότι εκπροσωπεί το μοναδικό δίκιο, ότι κατέχει την αναντίρρητη, «αντικειμενική» αλήθεια, όπως την υπαγορεύει ο διαλεκτικός υλισμός (ο οποίος έχει μετουσιωθεί σε θρησκευτικό δόγμα). Κι όμως, καθώς εξηγεί τα φαινόμενα του κόσμου με τα δεδομένα του 19ου αιώνα, το ΚΚΕ δεν ωφελεί κανέναν· αντιθέτως, βλάπτει τα κοινωνικά στρώματα για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται. Τα παρασύρει, όπως συνηθίζει, σε τυφλές περιπέτειες, σε αδιάλλακτη και ανόητη συμπεριφορά.
 
Το ΚΚΕ ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη απάτη που επηρεάζει πλήθος τίμιων πολιτών: ως κόμμα και ως παρασκηνιακός μηχανισμός άλλων κομμάτων, συνδικάτων,  συντεχνιών κτλ. ταλαιπώρησε, δυσφήμισε, δολοφόνησε τα ίδια του τα μέλη· παρασύρθηκε σε εμφύλιο πόλεμο· υποστήριξε ολοκληρωτικά καθεστώτα, διέδωσε ψεύτικες εικόνες και όνειρα στον φτωχό ελληνικό λαό. Και ποτέ, ποτέ, δεν στάθηκε με κριτικό πνεύμα απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, χαρακτηρίζει, με απαράδεκτη αυταρέσκεια, «λάθη και παραλείψεις»."


Η Σώτη Τριανταφύλλου μιλάει έξω απ'τα δόντια για το πιο ακροδεξιό και φασιστικό κόμμα στην Ελλάδα.  

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

 Σε σημερινό άρθρο του "Βήματος" για την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση διαβάζουμε τα εξής:

"Ο κ. Δημαράς έχει έναν λόγο υπέρ των αδύναμων στρωμάτων, χωρίς ακρότητες. Γίνεται εύκολα αποδεκτός από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους και των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, χωρίς να αισθάνονται ότι προδίδουν τον χώρο τους. Το ερώτημα που τίθεται από στελέχη του ΠαΣοΚ αν εκτός από αγαπητός είναι και κατάλληλος για τη θέση του περιφερειάρχη Αττικής, ενός περίπλοκου και απαιτητικού θεσμού όπως περιγράφεται στον «Καλλικράτη», δεν φαίνεται να απασχολεί τους πολίτες. Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι ακρι βώς θα συμβεί μετά τις εκλογές και απλώς επέλεξαν έναν, κατά τη γνώμη τους, ανώδυνο τρόπο για να στείλουν μήνυμα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση."

 Όσο οι Έλληνες ψηφοφόροι βλέπουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές ως μια ευκαιρία να εκφράσουν την επιδοκιμασία ή τη δυσαρέσκεια τους προς την εκάστοτε κυβέρνηση, τόσο το όνειρο μια ισχυρής τοπικής αυτοδιοίκησης θα παραμένει απατηλό.
Εκτός κι'αν υπάρχουν αφελείς που περιμένουν την κυβέρνηση να εμπιστευτεί αρμοδιότητες και πόρους ύψους εκατομμυρίων ευρώ σε ήρωες τοπικών καφενείων και πανελίστες του Αυτιά, προκειμένου οι τελευταίοι να κάνουν χαϊλίκια και να πουλάνε αντιμνημονιακή μούρη στους παραλίες που τους εξέλεξαν. 
                                                                

"Ο Εραστής της Κομμώτριας" (Le Mari de la coiffeuse)

O αείμνηστος Γιώργος Τζιώτζιος είχε γράψει κάποτε στο "Σινεμά" πως όταν πετυχαίνει κάποια παλιά αγαπημένη του ταινία στην τηλεόραση είναι σα να συναντάει τυχαία στο δρόμο έναν παλιό καλό του φίλο. Στην περίπτωση του "Εραστή της Κομμώτριας" όμως το αίσθημα μοιάζει περισσότερο με αυτό που βγαίνει στηην επιφάνεια όταν συναντάμε μια παλιά ερωμένη, μοιραζόμαστε ξανά λίγες στιγμές πάθους μαζί της και επιστρέφουμε πίσω στη ρουτίνα μας μ'ένα γλυκόπικρο αίσθημα νοσταλγίας.
 Μακριά από το αγριεμένο πλήθος, τις ακατάσχετες φλυαρίες και τις βαθυστόχαστες αμπελοφιλοσοφίες που ενίοτε χαρακτηρίζουν το γαλλικό σινεμά, ο Πατρίς Λεκόντ δημιούργησε ένα σπάνιο φιλμικό διαμάντι διηγούμενος μια τόσο απλή, μα και τόσο δυνατή ερωτική ιστορία.

Κινηματογραφώντας μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικής εμμονής, ο Λεκόντ φροντίζει να απομονώσει τους ήρωες του από τον έξω κόσμο και τις ανούσιες παρεμβάσεις του. Το κομμωτήριο όπου περνούν όλη τους τη μέρα οι πρωταγωνιστές μας, ο Αντουάν και η Ματίλντ,  μετατρέπεται στο κάστρο τους. Μόνο οι λιγοστοί πελάτες διακόπτουν την καθημερινή ρουτίνα τους, η οποία εξαντλείται στο να απολαμβάνει ο ένας την παρουσία του άλλου. Στον κόσμο του ζευγαριού αυτού δεν υπάρχουν φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι. Ελάχιστα πράγματα θα μάθουμε για το παρελθόν τους. Θα τους αποδεχτούμε όπως είναι, χωρίς όρους και αναστολές, ακριβώς όπως αποδέχονται εκείνοι ο ένας τον άλλο, όπως συμβαίνει σε κάθε αληθινό έρωτα.

 Πολύτιμοι αρωγοί στην προσπάθεια του Γάλλου σκηνοθετη είναι ο Εντουάρντο Σέρα (διευθυντής φωτογραφίας) και ο Μάικλ Νάιμαν (συνθέτης). Ο πρώτος κινηματογραφεί την Άννα Γκαλιένα (Ματίλντ) με τέτοιο φετιχιστικό τρόπο, ώστε μας πείθει πως πρόκειται για την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου. Ο δε Νάιμαν ντύνει ιδανικά με τις μινιμαλιστικές του μελωδίες μια ιστορία εξίσου λιτή και απέριττη. Σε αυτή την ταινία άλλωστε οι διάλογοι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Τα πιο σημαντικά πράγματα λέγονται με τα μάτια, τις εκφράσεις του προσώπου, τις χειρονομίες.

Στον ρόλο του Αντουάν ο Ζαν Ροσφόρ, ένας από τους ηθοποιούς-χαμαιλέοντες του γαλικού σινεμά, ξεπερνά το εμπόδιο του άλα-Αστερίξ παρουσιαστικού του και δίνει την ερμηνεία της ζωής του. Με μια χαρισματική και σίγουρη παρουσία που θα ζήλευαν πολλοί γόηδες του Χόλιγουντ, μετατρέπει ένα περίεργο και εν δυνάμει γλοιώδη χαρακτήρα σε προσωποποίηση του ρομαντικού πάθους. Όποιος μείνει ασυγκίνητος από την παρουσία του στην τελευταία σκηνή καλό θα ήταν να επισκεφτεί κάποιον γιατρό για να διαπιστώσει μήπως η καρδιά του σταμάτησε.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει μετά από όλα αυτά τι ακριβώς θέλει να μας πει η ταινία, ποιό είναι το νόημα της. Πρόκειται για την εκπλήρωση μιας παιδικής εμμονής του σκηνοθέτη; Έναν ύμνο στον ιδανικό έρωτα και τη ματαιότητα του; Μια μισογυνιστική φαντασίωση;
Απάντηση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει μόνο μέσα στον κάθε θεατή. Η συγκεκριμένη ταινία είναι τόσο ανοιχτή σε ερμηνείες, όσο και το γλυκόπικρο φινάλε της. Αυτό είναι άλλωστε και το μεγαλείο της τέχνης, ότι ο καθένας βλέπει ότι θέλει σε αυτήν.
Και στο κάτω, κάτω, είναι προτιμότερο από το να βλέπουμε ταινίες που μας μαθαίνουν πράγματα για τους άλλους, να βλέπουμε ταινίες που μας μαθαίνουν πράγματα για τον εαυτό μας.

Αυτό πάντως που μπορώ να πω προσωπικά με σιγουριά είναι ότι δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση, η κομμώτρια και ο εραστής της συνεχίζουν να μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια όποτε τους συναντώ να περιφέρονται σε κάποια μεταμεσονύκτια γωνία ενός ιδιωτικού καναλιού.

 

Ζήτω το Μνημόνιο!

Του Σταύρου Τσακυράκη*

Ηταν ή όχι µονόδροµος το Μνηµόνιο; Το ερώτηµα αυτό εξαρτάται από το κατά πόσον είχαµε ανάγκη από δανεικά ή όχι. Και δεν υπάρχει αµφιβολία ότι τα είχαµε ανάγκη. Οχι για να εξυπηρετήσουµε τα παλιά µας δάνεια, αλλά για να πληρώσουµε µισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία κ.λπ. Με δεδοµένο ότι οι αγορές δεν µας δάνειζαν, έπρεπε να αναζητήσουµε νέες µορφές δανεισµού µε νέους όρους αποπληρωµής. Το Μνηµόνιο µάς εξασφάλισε ένα τεράστιο δάνειο 110 δισ. ευρώ για τα επόµενα τρία χρόνια και φαίνεται να ήταν ό,τι καλύτερο µπορούσαµε να ελπίζουµε και να πετύχουµε. Υπήρχαν άλλες λύσεις; Μερικοί υποστηρίζουν ότι µπορούσαµε να εκβιάσουµε την Ευρωπαϊκή Ενωση, να δανειστούµε από την Κίνα ή δεν ξέρω από ποιον άλλον.

Δεν πρόκειται για σοβαρούς ισχυρισµούς αλλά για κουβέντες του αέρα, ο πεινασµένος καρβέλια ονειρεύεται. Τα προβλήµατά µας άλλωστε δεν θα λύνονταν µε κάποιον πρόσκαιρο εύκολο δανεισµό.

Μονόδροµος, λοιπόν, το Μνηµόνιο; Οχι αναγκαστικά. Μπορεί να αποφασίζαµε ότι δεν θέλουµε να δανειστούµε άλλο και να ακολουθήσουµε τον δρόµο του Χότζα ή του Κιµ Ιλ Σουνγκ. Να σταµατήσουµε κάθε πληρωµή δανείων, να κλείσουµε τα σύνορα στη διακίνηση αγαθών και κεφαλαίων και να κτίσουµε µια αποµονωµένη οικονοµία που θα παρήγαγε αυτά που χρειαζόµαστε. Ο δρόµος αυτός µε βεβαιότητα θα έφερνε αµέσως την εξαθλίωση σε όλους, πλην της νοµεκλατούρας που θα κυβερνούσε, µε µισθούς και συντάξεις αντίστοιχες µε αυτές της Μολδαβίας. Αλλά οι οπαδοί του, ως γνωστόν, επενδύουν στο µέλλον. Υπόσχονται (αν όχι σε µας τους ίδιους, στις επόµενες γενιές) τον παράδεισο στο τέλος του µακρινού δρόµου. Αν θέλαµε ως κοινωνία, µπορούσαµε να προχωρήσουµε σε µια παρόµοια επιλογή και υπ’ αυτήν την έννοια το Μνηµόνιο δεν ήταν µονόδροµος.

Οι περισσότεροι πολέµιοι του Μνηµονίου, µε πρώτο τον κ. Α. Σαµαρά, είναι αλήθεια ότι δεν γοητεύονται από την προοπτική της Αλβανίας του Χότζα. Λένε εντάξει σε κάποιο µνηµόνιο, αλλά όχι στο συγκεκριµένο. Τι είδους µέτρα θέλουν και ποια διαπραγµατευτική δυνατότητα έχουν, είναι µέγα µυστήριο. Το ΔΝΤ έχει µια τεχνογνωσία για τα κράτη που βρίσκονται στα πρόθυρα πτώχευσης. Μερικοί αµφισβητούν την επιτυχία του. Λένε ότι η Αργεντινή καταστράφηκε. Πώς θα ήταν η Αργεντινή χωρίς το ΔΝΤ, δεν το γνωρίζουν βεβαίως. Υποθέτουν ότι θα ήταν καλύτερα.

Στην πραγµατικότητα, όταν κάποιο κράτος φτάνει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, το ζήτηµα δεν είναι αν θα πονέσει για να ανακάµψει αλλά το πόσο πολύ θα πονέσει και αν θα κατορθώσει να ανακάµψει.

Το ΔΝΤ δεν µπορεί να εξαλείψει τον πόνο παρά µόνο να τον απαλύνει δανείζοντας µε χαµηλό επιτόκιο και επιβάλλοντας µεταρρυθµίσεις που µόνοι µας από καιρό έπρεπε να είχαµε κάνει. Η συνταγή του φυσικό είναι να µην αρέσει σε όλους. Οχι γιατί είναι αντίθετη σε κάποια ιδεολογία αλλά διότι σε κανέναν δεν αρέσει η πτώση του βιοτικού του επιπέδου. Τα βασικά της στοιχεία, όµως, δεν αµφισβητούνται. Η µείωση των ελλειµµάτων απαιτεί περικοπές δηµόσιων δαπανών συµπεριλαµβανοµένης της µείωσης µισθών και συντάξεων καθώς και αύξηση της φορολογίας, οι δε µεταρρυθµίσεις απαιτούν τόνωση της παραγωγικότητας και του ανταγωνισµού.

Πριν καλά καλά εφαρµοσθούν κάποια µέτρα, άρχισε η µεµψιµοιρία. Ο κάθε Ελληνας, µε πρώτους τους τηλεοπτικούς δηµοσιογράφους, έγινε ειδικός στην αντιµετώπιση των οικονοµικών κρίσεων. Να µην κοπούν µισθοί και συντάξεις, να πάρουν λεφτά από τους κλέφτες και τους πλούσιους, να µην επιβληθούν νέοι φόροι και άλλα πολλά. Στην κατάσταση που είµαστε δεν υπάρχει ένα µέτρο που θα µας σώσει και έτσι θα αποφύγουµε τα άλλα. Και τους µισθούς πρέπει να κόψουµε, και από τους πλούσιους πρέπει να τα πάρουµε, και νέους φόρους πρέπει να επιβάλλουµε, και πάλι δεν φτάνει.

Και η ανάπτυξη; Εχουµε µέλλον χωρίς οικονοµική ανάπτυξη; Αλλο µεγάλο παραµύθι. Λες και αρκεί κάποιος να σφυρίξει και θα αρχίσει να σφύζει η οικονοµία.

Θα ρίξει π.χ. χρήµα (δανεικό βεβαίως) στην κατανάλωση και θα πάρουν µπροστά οι αυτοκινητοβιοµηχανίες µας. Ας µην ξεγελιόµαστε. Ανάπτυξη δεν θα υπάρξει αν δεν κατορθώσουµε να νοικοκυρευτούµε, και αυτό δεν πρόκειται να γίνει από τη µια µέρα στην άλλη χωρίς µόχθο και σκληρή εργασία.


*Ο Σταύρος Τσακυράκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγµατικού Δικαίου στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Το άρθρο δημοσιεύθηκε χθες στα ΝΕΑ.

(h/t: Παραπολιτική )

Vlahos for President!

 "Καλησπέρα, κύριε Πρόεδρε. Έξω από αυτή την αίθουσα υπάρχει μία οργή του κόσμου εναντίον όλων σας. Δεν βλέπει πράσινο πολιτικό ή μπλε πολιτικό. Ο πολίτης καλείται να πληρώσει τα λάθη που έχετε κάνει όλοι σας οι πολιτικοί, τα τελευταία χρόνια.

Έχουμε έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος επισκέπτεται την Ελλάδα 3 φορές το μήνα, έχει παραχωρήσει τη διακυβέρνηση της χώρας σε αυτούς που εμείς λέμε τρόικα και σε κάποιους υπουργούς. Και αυτό κινείται στα όρια της συνταγματικής εκτροπής. Και δεν μιλάτε.

Πάμε σε ένα χειμώνα όπου οι συνταξιούχοι δεν θα έχουν να φάνε, δεν θα έχουν λεφτά να ζεσταθούν ή δεν θα έχουν λεφτά να αγοράσουν φάρμακα και θα πεθαίνουν. Αυτό είναι ευθανασία. Και δεν κάνει τίποτα η Αξιωματική Αντιπολίτευση για να το εμποδίσει. Γιατί και τα παιδιά των ηλικιωμένων πια δεν θα έχουν λεφτά να τους βοηθήσουν, επειδή και τα παιδιά είναι άνεργα.

Και το πιο ευκρινές που ακούω από την Αντιπολίτευση, κύριε Σαμαρά, είναι η στήριξη των ανθρώπων του Κώστα του Καραμανλή. Σας βλέπω να αποχωρείτε από την Εξεταστική για το Βατοπαίδι και από την Εξεταστική για τα ομόλογα.

Και ρωτώ: Ο κύριος Καραμανλής σας απειλεί; Σας ελέγχει; Σας έχει υπό ομηρία; Και θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Αν σας υπονομεύει. Αυτό το πρόσθεσα γιατί, χθες το βράδυ, είδα μία καταπληκτική σκηνή. Την ώρα που έφευγε ο κύριος Καραμανλής, μετά από εσάς, από εδώ από το Βελλίδειο, είχαν συγκεντρωθεί όλοι και του φώναζαν το εξής καταπληκτικό σύνθημα: άφησε τον Αντώνη Σαμαρά άλλον ένα χρόνο ακόμη στην ηγεσία και μετά γύρνα εσύ.

Θέλω να μου απαντήσετε λοιπόν."


Σε όσους έχουν την απορία για ποιό λόγο η αξιοπιστία της ελληνικής δημοσιογραφίας είναι ανάλογη με αυτή της ελληνικής διαιτησίας, η χθεσινή ερώτηση του Γιώργου Βλάχου προς τον Αντώνη Σαμάρα θα πρέπει να τους την έλυσε σε μεγάλο βαθμό.

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τη συμπαθή τάξη των χιμπατζήδων. Η φωτογραφία που δημοσιεύω απλώς έτυχε να είναι η πρώτη που βγήκε όταν έβαλα το όνομα του δημοφιλούς δημοσιογράφου στο Google.