Τα Παιδιά του "Σωλήνα"

Έτσι απλά λοιπόν, με μια τυπική ανακοίνωση, η ΕΟΚ και ο Γιόνας Καζλάουσκας γνωστοποίησαν πως στη δωδεκάδα της Εθνικής ομάδας που θα λάβει μέρος στο επερχόμενο Μουντομπάσκετ δεν θα συμπεριλαμβάνεται ο Κώστας Βασιλειάδης. Αντ'αυτού θα ταξιδέψουν στην Τουρκία οι Καϊμακόγλου, Βουγιούκας. Το κακόγουστο ανέκδοτο που ξεκίνησε πριν 20 σχεδόν χρόνια με πρώτο "θύμα" τον Άγγελο Κορωνιό συνεχίζεται. Όλοι οι σκόρερ/σουτέρ που βγάζει το ελληνικό μπάσκετ να θεωρούνται περίπου ανεπιθύμητοι και αντιθέτως να παίρνουν τη θέση τους διάφορα γίδια τύπου Μπακατσιά, Χατζηβρέττα, Περπέρογλου και σία.

Το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις γιατί έμεινε εκτός δωδεκάδας ένας παίκτης που συμπεριελήφθη στην καλύτερη πεντάδα του καλύτερου (εκτός ΝΒΑ) πρωταθλήματος, που συν τοις άλλοις θα έδινε λύση στο μεγαλύτερο αγωνιστικό κουσούρι της Εθνικής, είναι σα να προσπαθείς να κάνεις μια σοβαρή και πολιτισμένη συζήτηση με τον Άδωνι Γεωργιάδη: μάταιος κόπος.
Αγωνιστικά πάντως δεν βγάζει νόημα καθώς η ομάδα μας θα αναγκαστεί να κατέβει μόνο με τέσσερεις περιφερειακούς, πιθανότατα η μοναδική από τις 24 του τουρνουά. Υπενθυμίζω ότι η έλλειψη ενός 5ου γκαρντ θεωρήθηκε από τους "ειδήμονες" ως ένας από τους βασικούς λόγους που χάσαμε τον τελικό του 2006 και δεν πήγαμε καλύτερα στο περσινό Ευρωμπάσκετ. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως όποιος αποφάσισε την καρατόμηση Βασιλειάδη έκλεισε ταυτόχρονα έναν καλό παππά να κάνει ευχέλαιο μη μας προκύψει κάνας δεύτερος Βαρεζάο.

Το γιατί ο Βασιλειάδης ακολούθησε τα βήματα των Κορωνιού, Λιαδέλλη, Διαμαντόπουλου, Χατζή, κλπ. μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν προσπαθήσουμε να μπούμε στο μυαλό του ανθρώπου που κάνει το πραγματικό κουμάντο στην  ομάδα (παρέα με μια ομάδα έμπιστα γεροντάκια/συνεργάτες), του Γιώργου Βασιλακόπουλου. Διότι αν υπάρχει κάποιος που νομίζει πως τις επιλογές παικτών στις Εθνικές ομάδες τις κάνουν οι εκάστοτε προπονητές είναι ή άσχετος ή αφελής.

Στο ελληνικό μπάσκετ που οραματίζεται λοιπόν ο "Ισχυρός Άνδρας" δεν υπάρχει θέση  για παίκτες-ηγέτες που μπορεί να ξεφύγουν κάποια στιγμή από το σύστημα, που έχουν άποψη και δεν φοβούνται να την πουν, που δεν δηλώνουν υποταγή και αιώνια πίστη στη μασονική στοά που κουμαντάρει τοι άθλημα εδώ και δεκαετίες. Αυτοί οι παίκτες όχι μόνο βρίσκουν κλειστές τις πόρτες των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων αλλά στιγματίζονται από κονδυλοφόρους τύπου Συρίγου, Παπαδογιάννη κλπ. ως "τεμπέληδες", "ασταθείς", "τρελοί", "κακοί αμυντικοί" και ότι άλλη ανοησία φανταστεί κάποιος. Υπάρχουν βλέπετε αρκετά θύματα μεταξύ των φιλάθλων που πιστεύουν άκριτα ότι ανοησία τους σερβίρει η μπασκετική μασονία. Ρίξτε μια ματιά στο μοναδικό μπασκετικό φόρουμ στην Ελλάδα για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.

Το αστείο, για να μην πω το γελοίο, του πράγματος είναι ότι οι φαιδροί αυτοί κύριοι και οι αναγνώστες τους χύνουν άφθονο όξος και χολή όλα αυτά τα χρόνια εναντίον της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου για το γεγονός ότι παίζουν σε αυτή άτομα όπως ο Χαριστέας. Την ίδια στιγμή βέβαια οι διάφοροι Χαριστέες (sic) του μπάσκετ τύπου Ζήση και Χατζηβρεττα όχι μόνο μένουν στο απυρόβλητο αλλά χαιρετίζονται ως σπουδαίοι και αναντικατάστατοι παίκτες, τους οποίους πολύ θα ήθελαν να είχαν στη σύνθεση τους οι αντίπαλοι μας , και καλά παιδιά που απευθύνονται στον πληθυντικό στους δημοσιογράφους (παρακαλώ, μη γελάτε!). Προφανώς κάποιοι νομίζουν ότι η Εθνική ομάδα είναι κάτι μεταξύ τάξης του κατηχητικού και πρακτορείου συνοικεσίων.

Η όλη υπόθεση θα ήταν πραγματικά αστεία αν δεν ήταν τόσο θλιβερή. Με τα μυαλά που βρίσκονται στην κορυφή του αθλήματος και τη νοοτροπία που έχουν καλιεργήσει είναι μαθηματικά βέβαιο πως παίκτες τύπου Ναβάρο και Γιασικεβίτσιους θα θεωρούνταν "ακατάλληλοι" για την "επίσημη αγαπημένη". Μην ξεχνάμε άλλωστε πως το ίδιο σύστημα στην αρχή της δεκαετίας προσπάθησε φιλότιμα να καταστρέψει τον Θοδωρή Παπαλουκα.

Όσο για το μέλλον, δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θ'αλλάξει κάτι στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Εθνική και ο Εκλέκτορας/Ισχυρός Άνδρας/Αντιπρόεδρος της ΦΙΜΠΑ. Όταν αναπολείς ακόμη τις εποχές των ανοιχτών γηπέδων, του Τρίτωνα και της ΧΑΝΘ, όπου οι παίκτες έπαιρναν για πριμ λεμονάδες και μετά τους αγώνες πήγαιναν να πιάσουν δουλειά στη ΔΕΗ και στον ηλεκτρικό, είναι εκ των πραγμάτων δύσκολο να οδηγήσεις το άθλημα στο 21ο αιώνα. Βλέπετε ο κύριος Βασιλακόπουλος όταν δημιούργησε το περίφημο αναπτυξιακό του πρόγραμμα για παίκτες και προπονητές, αμέλησε(;) να φτιάξει ένα και για παράγοντες.

Υ.Γ. Και οι τρεις παίκτες που (θεωρητικά) προτιμήθηκαν αντί του Βασιλειάδη (Περπέρογλου, Καϊμακόγλου, Βουγιούκας) αγωνίζονται στον Παναθηναϊκό.
Τυχαίο;
Δε νομίζω.

Καλό Χειμώνα!

Διαβάζουμε στο site του SportFM:

"Απίστευτο κι όμως ελληνικό! Στον «αέρα» βρίσκεται και πάλι η αναμέτρηση για τα play-off του Europa League ανάμεσα στην ΑΕΚ και τη Νταντί Γιουνάιτεντ! Δεκάδες, εξαγριωμένοι οπαδοί του Πανιωνίου, που αντιδρούσαν στο γεγονός ότι παραχωρήθηκε το γήπεδο της Νέας Σμύρνης στην «Ένωση», μπήκαν το βράδυ της Τρίτης στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου και με τα μηχανήματα του... κηπουρού (φτυάρια κλπ.) προξένησαν ανυπολόγιστες ζημιές, ενώ έσπασαν πάγκους και καθίσματα!"
 ... 

"Στον «αέρα» και η πρεμιέρα του Πανιωνίου στο φετινό πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Βόλου, που είναι προγραμματισμένη για τις 28 Αυγούστου στη Νέα Σμύρνη. Πολύ πιθανό το ενδεχόμενο αναζήτησης προσωρινής έδρας."

Όπως φαίνεται  από τις πράξεις τους, σημαντικός αριθμός "φίλαθλων" του Πανιώνιου έχει αποφασίσει να προχωρήσει στη ζωή της έχοντας ως σύνθημα τη φράση "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα".

Δυστυχώς όμως γι'αυτούς και την ομάδα τους μάλλον έπρεπε πριν πάρουν στα χέρια τους τις τσάπες και τα φτυάρια να σκεφτούν ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον αρμόζει περρισότερο μία άλλη παροιμία: "Όταν ανακαλύπτεις πως η γυναίκα σου σε απατά, δεν την τιμωρείς κόβοντας τα γεννητικά σου όργανα".

Ξέρω τι θα Κάνεις Αυτό το Καλοκαίρι...

Αυτές τις ζεστές νύχτες του Ιούλη, και με το ΔΝΤ να επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, δεν υπάρχει καλύτερη και φθηνότερη διασκέδαση από την παρακολούθηση μιας ταινίας.
Γιατί όμως να τρέχετε στα θερινά με τις μετριότατες συνθήκες προβολής και τους ενοχλητικούς διπλανούς που νομίζουν ότι βρίσκονται σε χασαποταβέρνα, όταν υπάρχει το DVD;  Με απεριόριστη ποικιλία τίτλών και το air condition να δουλεύει στο φουλ, η απόλαυση είναι κάτι παραπάνω από εγγυημένη.

Οι ταινίες τρόμου είναι από τα πλέον δημοφιλή είδη, ειδικά σε όσους έχουν και έτερον ήμισυ. Εκτελώντας λοιπόν κοινωνικό έργο παρουσιάζω ευθύς αμέσως το προσωπικό μου Τοπ-10, το οποίο ελπίζω να σας κρατήσει καλή συντροφιά μέχρι τα τέλη Αυγούστου και την έναρξη του Μουντομπάσκετ.

Καλή διασκέδαση!  

10)"Freaks" (1932) του Τοντ Μπράουνινγκ

Κακόφημο όσο λίγες ταινίες, απαγορευμένο στη Μεγάλη Βρετανία για 30 χρόνια, το αριστούργημα που κατέστρεψε την καριέρα του σκηνοθέτη του παραμένει αξεπέραστο μέχρι σήμερα.
Μια ματιά σ'έναν κόσμο που θα προτιμούσαμε να μείνει άγνωστος και η ιστορία της τρομερής εκδίκησης του απέναντι σε αυτούς που προσπάθησαν να εκμεταλευτούν ένα από τα μέλη του.

9)"Δαιμονισμένος Άγγελος" (1987) του Άλαν Πάρκερ

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ως Διάβολος προσκαλεί το θύμα του σ'ένα συγκλονιστικό ταξίδι αυτογνωσίας από την παγωνιά της Νέας Υόρκης μέχρι τη σήψη των βάλτων της Λουϊζιάνα.
Γιατί τελικά όσο ύπουλα κι'αν πλησιάσεις έναν καθρέφτη, το είδωλο σου θα σε κοιτάζει  πάντα στα μάτια.

8)"Νοσφεράτου" (1922) του Βίλχελμ Φρίντριχ Μουρνάου

Η ταινία τρόμου ως όπερα και η θρυλική μορφή του βαμπίρ κάνει την πρώτη της μεγάλη εμφάνιση με τη μορφή του Μαξ Σρεκ. Η παρουσία του τελευταίου είναι τόσο συναρπαστική που ο θρύλος τον θέλει  να είναι πραγματικός βρυκόλακας τον οποίο προσέλαβε ο τελειομανής Μουρνάου  για να παίξει τον ρόλο του κόμη Όρλοκ.

7)"Invasion of the Body Snatchers" (1978) του Φίλιπ Κάουφμαν

Αλληγορικη και πάντα επίκαιρη η ταινία του Κάουφμαν, αποτελεί έναν ταιριαστό επίλογο στην εποχή της αθωότητας και του ιδεαλισμού. Όσοι επιθυμούν έυπεπτη διασκέδαση και γλυκανάλατα happy end ας προσπεράσουν.  

6)"O Στοιχειωμένος Πύργος" (1963) του Ρόμπερτ Γουάιζ

Ο Ρόμπερτ Γουάιζ απέδειξε περίτρανα με αυτή την ταινία πως ο τρόμος δεν είναι υπόθεση του ματιού αλλά του μυαλού. Μακριά από εντυπωσιακά εφέ και γραφική βία ο έμπειρος σκηνοθέτης ανεβάζει το επίπεδο της έντασης και της αγωνίας σε ύψη σχεδόν ανυπόφορα για τον ανυποψίαστο θεατή.
Μια ταινία όπου η προτροπή να μην την δείτε μόνος δεν είναι διαφημηστικό τρυκ.

5)"Σουσπίρια" (1977) του Ντάριο Αρτζέντο

Διασταύρωση ανάμεσα σε παιδικό παραμύθι και φρικτό εφιάλτη, το αριστούργημα του Ιταλού μετρ του τρόμου αποδεικνύει πως σημασία δεν έχει τι δείχνεις αλλά πως το δείχνεις.
Διαχρονικό must το ανατριχιαστικά απλό μουσικό θέμα των Goblin.

4)"Η Απειλή" (1983) του Τζον Κάρπεντερ

Αν όχι το πιο τρομακτικό, τότε σίγουρα το πιο παρανοϊκό φιλμ που γυρίστηκε ποτέ.
Όποιος ισχυρίζεται πως δεν άφησε την ψυχή του στο κάθισμα στη σκηνή της εξέτασης αίματος, λέει ψέματα.

3)"Η Νύχτα με τις Μάσκες" (1978) του Τζον Κάρπεντερ

O "πατέρας" των slasher movies που άνθισαν τη δεκαετία του '80, παραμένει ακόμη και σήμερα μια από τις πιο αγωνιώδεις ταινίες όλων των εποχών. Υπάρχει άλλωστε τίποτε πιο τρομακτικό από το να σε κυνηγάει μια απρόσωπη, και φαινομενικά άτρωτη, φιγούρα μέσα στη νύχτα; 

 
2)"Η Σιωπή των Αμνών" (1991) του Τζόναθαν Ντέμι

Ο Δρ. Χάνιμπαλ "The Cannibal" Λέκτερ, ο πιο χαρισματικός κακός όλων των εποχών, βοηθάει μια μαθητευόμενη πράκτορα του FBI στο κυνήγι ενός serial killer ονόματι Buffalo Bill.
Ή αλλιώς πως δύο ιερά τέρατα της υποκριτικής μπορούν να δημιουργήσουν τόση ένταση και ανομολόγητο πάθος μεταξύ τους ώστε να εκτοξεύσουν ένα "απλό" θρίλερ στη σφαίρα του θρύλου.

1)"Η Λάμψη" (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Ο Κιούμπρικ παραδίδει ένα ακόμη δωρεάν μάθημα σκηνοθεσίας δημιουργώντας έναν λαβύρινθο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) όπου η λογική χάνεται κάπου ανάμεσα στα γεωμετρικά πλάνα του εγκατελειμένου ξενοδοχείου και τα παρανοϊκά οράματα των πρωταγωνιστών του.
Περιμένατε τίποτε λιγότερο από τον μεγαλύτερο σκηνοθέτη όλων των εποχών;

Εύφημος Μνεία:

"Seven" (1995) του Ντέιβιντ Φίντσερ

"What's in the box?"

"Τα Σαγόνια του Καρχαρία" (1975) του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Άλλαξε για πάντα το κινηματογραφικό τοπίο στις ΗΠΑ, προκάλεσε υστερία μεταξύ των λουομένων, έγινε αντικείμενο αντιγραφής και σάτιρας από αμέτρητους άλλους κινηματογραφιστές.
Πράγματι, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ φρόντισε να δείξει με την πρώτη του επιτυχία πόσο ξεχωριστός ήταν.

Περί ποδοσφαίρου και μαγειρικής...

Μία από τις αγαπημένες φράσεις-κλισέ του Χρήστου Σωτηρακόπουλου είναι πως "Ο προπονητής είναι σαν τον μάγειρα. Αν είναι καλός τότε ακόμη και με πατάτες και αυγά  θα σου φτιάξει μια νοστιμότατη ομελέτα. Αν όχι, τότε ακόμη και τα πιο εκλεκτά υλικά να του δώσεις, το τελικό αποτέλεσμα δεν θα τρώγεται".

Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα συμφωνήσω απόλυτα με το πρώην αφεντικό μου. Έχουμε δει πολλές φορές ομάδες χωρίς σπουδαία ονόματα στο δυναμικό τους να παρουσιάζουν θεαματικό και ενίοτε σπουδαίο ποδόσφαιρο, από τη Ρόζεμποργκ της περασμένης δεκαετίας μέχρι την Πόρτο και τη Μονακό το 2004.
Και στον αντίποδα, έχουμε δει ομάδες γεμάτες ακριβοπληρωμένα αστέρια τις οποίες όμως δεν κάθεσαι να δεις ακόμη κι'αν σε πληρώνουν (Ίντερ, Λίβερπουλ, Ρεάλ).

Εδώ ακριβώς όμως τίθεται ένα ποδοσφαιρικό/φιλοσοφικό ζήτημα: τι είναι αυτό που κάνει έναν προπονητή να θεωρείται καλός ή κακός, επιτυχημένος ή αποτυχημένος;
Τα αποτελέσματα;
Το θέαμα που παρουσιάζει η ομάδα του;
Η ανάδειξη νέων παικτών και η σωστή διαχείριση του εκάστοτε υλικού;

Η ευρέως αποδεκτή άποψη στην εποχή μας είναι ότι τα αποτελέσματα είναι το μοναδικό κριτήριο με βάση το οποίο κρίνουμε την αξία ενός τεχνικού. Λογικά λοιπόν τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας ακατάσχετης Μουρινιολαγνείας καθώς ο Πορτογάλος οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση κάθε διαθέσιμου τίτλου στη φετινή σεζόν. Την ίδια στιγμή ο περσινός θριαμβευτής Γκουαρντιόλα (ξανα)έγινε "άσχετος" και "μυρωδιάς", παρότι κατά γενική ομολογία η Μπαρτσελόνα ίσωας και να έπαιξε καλύτερο ποδόσφαιρο φέτος παρά πέρσυ.

Προσωπικά θεωρώ πολύ πιο επιτυχημένους τον Φέργκιουσον και τον Βενγκέρ από τον Μουρίνιο. Ο Σερ Άλεξ επί είκοσι σχεδόν χρόνια παρουσιάζει κάθε σεζόν μια ομάδα η οποία προσφέρει από καλό εώς εξαιρετικό θέαμα, είτε παίζουν σε αυτήν ο Μπέκαμ, ο Γκίγκς, ο Κιν, ο Φαν Νιστελρόι και ο Ρονάλντο, είτε παίζουν ο Παρκ, ο Γκίμπσον, ο Ραφαέλ και ο Φλέτσερ.
Ο Βενγκέρ έχει βγάλει φουρνιές ολόκληρες σπουδαίων παικτών και καταφέρνει να παρουσιάζει το πιο συναρπαστικό ποδόσφαιρο στην Premier League ξοδεύοντας υποπολλαπλάσια χρήματα από τους συναδέλφους του στην Τσέλσι, την Ίντερ και τη Ρεάλ. 
Και φυσικά μην ξεχνάμε πως ο Φαν Χάαλ έφτασε στον τελικό χωρίς φανταχτερές μεταγραφές, παίζοντας καλύτερο ποδόσφαιρο από την Ίντερ, και βάζοντας μέσα σε όλα αυτά στην ενδεκάδα ολόκληρης Μπάγερν κάτι νέα παικτάκια, μεταξύ των οποίων κάποιον Τόμας Μίλερ. Καθόλου άσχημα για έναν "ξοφλημένο κοκκινομούρη". 

Και για να χρησιμοποιήσω ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα: ο Ταμπάρες παρουσίασε στο Μουντιάλ μια εξαιρετική Ουρουγουάη. Γρήγορη, θεαματική, αποτελεσματική και απαλαγμένη από τα κουσούρια του παρελθόντος (βλέπε αντιαθλητικό παιχνίδι), εκμεταλεύτηκε πλήρως τα περιορισμένα όπλα της και έφτασε στην υπέρβαση παίζοντας ποδόσφαιρο και όχι κλεφτοπόλεμο.
Ο Λεβ αιφνιδίασε τους πάντες εμφανίζοντας μια νεανική Γερμανία, η οποία έθελξε τους ποδοσφαιρόφιλους με το γρήγορο και θεαματικό της παιχνίδι, παρά τον χαμηλό μέσο όρο ηλικίας και την έλλειψη των παλαιών σούπερ σταρ.
Συγκριτικά και οι δύο είναι πολύ πιο επιτυχημένοι από τους συναδέλφους τους που έφτασαν στον τελικό κοουτσάροντας ομάδες γεμάτες αστέρια, εντυπωσιάζοντας ελάχιστους όμως στην πορεία.

Προσωπικά ως απλός φίλαθλος δυσκολεύομαι να κατανοήσω για ποιό λόγο  θα έπρεπε να αποθεώνω τον Μουρίνιο. Επειδή ξοδεύοντας τα εκατομμύρια του Αμπράμοβιτς και του Μοράτι μας παρουσίασε ομάδες που ήταν βελτιωμένες εκδοχές της Προοδευτικής του Σούλη Παπαδόπουλου;
Επειδή είναι ένας εγωπαθής νάρκισος που προκειμένου να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, και μακριά από τους παίκτες, κάνει γελοίες δηλώσεις και μετατρέπει τους αγώνες σε τσίρκο;
Ή μήπως επειδή είναι ωραίος άντρας και ντύνεται στην τρίχα; (μη γελάτε, το ακούσαμε κι'αυτό!)

Η αξία ενός προπονητή για μένα, που δεν βγάζω κανένα κέρδος από τις επιτυχίες της τάδε ή της δείνα ομάδας, κρίνεται από το αποτέλεσμα που μου παρουσιάζει στον αγωνιστικό χώρο. Αν αυτό είναι όμορφο, με ευχαριστεί και με ψυχαγωγεί τότε ο προπονητής έκανε καλά τη δουλειά του.
Αντιθέτως, αν με κάνει να βαριέμαι και να δυσφορώ, τότε ο προπονητής απέτυχε, όσα τρόπαια κι'αν μου πετάξει στα μούτρα.
Το να προσπαθούν κάποιοι να με πείσουν ότι ο Μουρίνιο είναι καλός προπονητής επειδή η Ίντερ πήρε το τρεμπλ, είναι σα να προσπαθούν να με πείσουν ότι ο Μάικλ Μπέι είναι σπουδαίος σκηνοθέτης επειδή οι ταινίες του κάνουν φοβερές εισπράξεις, ή ακόμη χειρότερα ότι το "Ρόκυ" είναι καλύτερη ταινία από τον "Ταξιτζή" επειδή πήρε το Όσκαρ.

Στη δική μου λογική το να κατεβάζεις στο γήπεδο μια ομάδα με Σνάιντερ, Μαϊκόν, Ετό, Μιλίτο, και να τη βάζεις να παίζει λες και είναι ο Αετός Κορυδαλλού απέναντι στη Μικτή Κόσμου δεν είναι δείγμα μεγάλης προπονητικής ευφυίας αλλά μεγάλου κόμπλεξ και κουτοπονηριάς. Δεν είναι δείγμα μεγαλοσύνης να είσαι εκατομυριούχος και να συμπεριφέρεσαι σαν ζητιάνος.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το πάλαι ποτέ αντίπαλον δέος του Πορτογάλου, ο Μπενίτεθ, ακολούθησε την ίδια λογική στη Λίβερπουλ. Είχε κι'αυτός τις εφήμερες επιτυχίες του, σήμερα όμως πλέον ακόμη και οι φανατικότεροπι υμνητές του τον αποκυρήσουν ως τον άνθρωπο που κατέστρεψε τους "κόκκινους". Η εφαρμογή της λογικής της μικρής ομάδας σε μεγέθη τύπου Λίβερπουλ και Ίντερ μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα οφέλη, αργά ή γρήγορα όμως το DNA της μεγάλης ομάδας ή θα απορρίψει το  ξένο σώμα ή θα υποστεί μετάλλαξη με αποτέλεσμα τερατογενέσεις, όπως αυτή στην οποία έγιναν μάρτυρες οι Liverpudlians στη φετινή σεζόν.

Λένε ότι η Ιστορία γράφεται με τους τίτλους και τα τρόπαια, εξ'ου και η αποθέωση των νικητών ανεξαρτήτως του θεάματος που παρουσιάζουν. Ας σκεφτούν όμως όλοι όσοι πιπιλάνε αυτή την καραμέλα, ποιά ομάδα θυμούνται καλύτερα οι απανταχού φίλαθλοι ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά: την Βραζιλία του 1982 που αποκλείστηκε ή αυτή του 1994 που πήρε το Μουντιάλ;
Την Ουγγαρία του 1954 και την Ολλανδία του 1974 ή τις γερμανικές ομάδες των αντίστοιχων χρόνων που τις νίκησαν;

Ίσως τελικά ο Ηλίας Μπαζίνας να το είπε καλύτερα με μια φράση του για το Μουντιάλ του '82:
"Τον Ρόσι τον ξέχασαν όλοι. Τον Σώκρατες κανένας".

Πρέβεζα

"Η όποια κριτική μου έγινε, έγινε γιατί… πρόσεξα τα Τρίκαλα.
Γιατί πολλά τρικαλινά παιδιά βρήκαν επιτέλους πόρτες ανοικτές. Γιατί πολλά τρικαλινά παιδιά επιτέλους απέκτησαν εργασία. Και με λυπεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι τρικαλινοί κάνουν ερωτήσεις στη Βουλή ή λένε ότι λένε και θέλουν να βγάλουν τα μάτια από τα τρικαλινά αυτά παιδιά. Είναι κρίμα πραγματικά.

Εγώ 35 χρόνια αποδεικνύω με την πορεία μου και την στάση μου ότι νοιάζομαι για τον τόπο μου. Επιστέφω την εμπιστοσύνη στους τρικαλινούς και αυτό να είστε σίγουροι πως θα κάνω και μετά τις 4 Οκτωβρίου, οπότε και πάλι, να είστε σίγουροι θα έχω ρόλο και λόγο στις πολιτικές εξελίξεις. Εγώ στηρίζομαι στον λαό, στηρίζομαι στους τρικαλινούς, δεν έχω πάτρονες."
   
-Σωτήρης Χατζηγάκης, 14/9/2009

 "Αν τουλάχιστον, μέσα στούς ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, μέ σεμνούς τρόπους,
θά διασκεδάζαμε όλοι στήν κηδεία."

-Κώστας Καρυωτάκης, "Πρεβεζα"

Στο κατάστρωμα του Τιτανικού...

Ασφαλιστικό, εργασιακό, ανεργία, ανομία, απαξίωση του πολιτικού συστήματος.
Και μέσα σ'όλο αυτό το σκηνικό αποσύνθεσης, τώρα μαθαίνουμε ότι ένα ανώνυμο δέμα-βόμβα μπορεί να φτάσει ανεμοπόδιστα στο κατώφλι του γραφείου του Υπουργού Δημόσιας Τάξης και να προκαλέσει θύματα.

Προσωπικά δεν πιστεύω πως χρειάζονται πολλά λόγια να περιγράψουν τη σημερινή κατάσταση και το πως φτάσαμε σ'αυτήν.
Αρκετά χρόνια πριν, δύο Βρετανοί υπήκοοι, ο ένας ιστορικό και ο άλλος φανταστικό πρόσωπο, είπαν τα πάντα με λίγες μόνο κουβέντες.

 "The era of procrastination, of half-measures, of soothing and baffling expedients, of delays, is coming to its close. In its place we are entering a period of consequences."
 -Sir Winston Churchill, November 12, 1936

"How did this happen? Who's to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable. But again truth be told, if you're looking for the guilty, you need only look into a mirror"
-V, "V For Vendetta"

Καλημέρα και Καλή Τύχη

Αν κάτι σιχαίνομαι στη ζωή μου είναι να κάνω ότι κάνουν και οι άλλοι, οι πολλοί. Είτε μιλάμε για μόδα, είτε για κοινωνική σύμβαση, είτε για προσωπική ευχαρίστηση, ποτέ δε μου άρεσε να είμαι μέλος ενός μεγάλου πλήθους. Η καλύτερη μου σ'ένα γήπεδο ή στο σινεμά είναι όταν το γήπεδο/αίθουσα είναι σχεδόν άδεια και απολαμβάνω το θέαμα με την ησυχία μου, χωρίς παρεμβάσεις και σχόλια από τους διπλανούς.
Αυτός είναι και ένας λόγος που έβλεπα με καχυποψία όλους αυτούς τους νέους τρόπους επικοινωνίας και διάδοσης ιδεών που ανθίζουν στο διαδίκτυο: μπλογκ, twitter, facebook, myspace, κλπ.

Και τι άλλαξε τότε, θα με ρωτήσετε, και ξαφνικά αποφάσισες να ξεκινήσει το παρόν ιστολόγιο; Είναι μεγάλη ιστορία αλλά θα αρκεστώ σε δυο κουβέντες.
Τα φόρουμ στα οποία σύχναζα έχουν μπερδέψει τον σεβασμό για την άποψη του άλλου με τον καθωσπρεπισμό και την σεμνοτυφία. Η ειρωνία ήταν πάντα ένα από τα μεγάλα όπλα των απανταχού πνευματικών ανθρώπων αλλά για κάποιο λόγο θεωρείται πλέον επιλίψημη και καταδικαστέα, ακόμη κι'όταν χρησιμποιείται προκειμένου να αντικρούσει γελοίες ή πράλογες απόψεις. Ήρθε λοιπόν κάποια στιγμή που το φίμωτρο (όχι του Παπαγιάννη) άρχισε να με κάνει να νιώθω άβολα.
Αυτά προς το παρόν και ίσως επανέλθω.

Ας μπούμε στο κυρίως θέμα λοιπόν που για σήμερα είναι οι "ομορφίες" που έλαβαν χώρα στους φετινούς τελικούς του μπάσκετ.
Εδώ και χρόνια μιλούσα σε όποιο βήμα έβρισκα για την προκλητική εύνοια του Παναθηναϊκού από τη διαιτησία. Πολλοί έσπευδαν να με χαρακτηρίσουν γραφικό, εμπαθή και (φυσικά) αντιπαναθηναϊκό. Προφανώς δεν είχαν ακουστά τη γνωστή ελληνική παροιμία που λέει "δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ'ανέβει στο κρεβάτι". Κι'έτσι φτάσαμε στα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, όπου όχι μόνο ανέβηκαν στο κρεβάτι του Ολυμπιακού, όχι μόνο του θώπευσαν τα οπίσθια (αυτό έχει γίνει προ πολλού), αλλά εντέλει όταν βρήκαν την ευκαιρία του τον φόρεσαν κιόλας χωρίς σάλιο (πλην της ροχάλας του Διαμαντίδη-Αρναούτογλου).

Προσωπικά δεν εξεπλάγην καθόλου απ'όσα έγιναν στο ΟΑΚΑ. Όταν οι διαιτητές κάθε Σάββατο σφάζουν στο γόνατο επί 40 λεπτά ομάδες τύπου Άρη, Πανιώνιου και Ηλυσιακού σε παιχνίδια που ο ΠΑΟ κερδίζει με 40 πόντους διαφορά, λέτε να διστάσουν να κάνουν το κάτι παραπάνω σ'ένα ματς σαν το χθεσινό όπου παίζεται ένα πρωτάθλημα; Όχι βέβαια! Πόσο μάλλον από τη στιγμή που γνωρίζουν πως τα πειθήνια όργανα του αφεντικού τους στον Τύπο θα κουκουλώσουν τα πάντα και θα ρίξουν για μια ακόμη φορά το φταίξιμο στον εύκολο και βολικό στόχο (λέγε με Γιαννάκη).

Οι γνωστοί λοιπόν μπασκετικοί δημοσιογράφοι-μασόνοι έσπευσαν φυσικά να προστατέψουν το προϊόν τους, όπως κάνουν είκοσι χρόνια τώρα. Η συντριπτική τους πλειοψηφία ή προσπάθησε να κουκουλώσει τελείως όσα έγιναν στο ΟΑΚΑ ή προσπάθησε να μας πείσει πως επρόκειτο για "ανθρώπινα λάθη" που δεν επηρέασαν το τελικό αποτέλεσμα.

Ε όχι ρε παλικάρια! Μετά από τόσα χρόνια που ο κώλος μου έβγαλε κάλους από τα τσιμέντα των γηπέδων ποδοσφαίρου και τα πλαστικά καθίσματα των κλειστών του μπάσκετ έχω μάθει καλά πλέον να ξεχωρίζω τους διατητές που κάνουν ανθρωπινά λάθη από τους κομάντο που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Όπως δεν με ξεγέλασαν κάποια χρόνια πριν ο Σπανέας, ο Παπουτσέλης και ο Δημητρόπουλος, έτσι δεν ήταν δυνατό να με κοροϊδέψουν τώρα ο Χριστοδούλου, ο Τανατζής (ειδικά αυτός!) και ο Αναστόπουλος. Και ειλικρινά, οι αναλύσεις του στυλ "ναι μεν κακή η διαιτησία αλλά και ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε καλά στο τέλος" μου θυμίζουν κάτι δικηγόρους που λένε "ναι μεν ο πελάτης μου βίασε την τάδε αλλά και αυτή πήγαινε γυρεύοντας έτσι όπως ήταν ντυμένη".

Φυσικά δεν θα μπω καν στον κόπο να αναρωτηθώ τι θα έγραφαν τα ίδια άτομα αν στη θέση του Ολυμπιακού ήταν η Εθνική ομάδα και σε αυτή του Παναθηναϊκού π.χ. η Ισπανία ή η Σερβία. Η γκρίνια και οι κατάρες προς τους γκρίζους για τον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ της Αθήνας (όπου παρεμπιτόντως προηγήθηκαμε με διαφορά ανάλογη του Ολυμπιακού 10 λεπτά πριν το τέλος) και τον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ στη Μαδρίτη ακόμη ηχούν στ'αυτιά μου. Αν οι Παπαδογιάννηδες και οι Σκουντήδες νομίζουν ότι απευθύνονται σε τίποτε μαλακισμένα 15χρονα που αυνανίζονται με την αφίσα της "Πανάθας" ή σε τίποτε πρεζόνια της Θύρας 13 τότε μάλλον έχουν κάνει κάποιο λάθος.

Όσο για την παρωδία στο ΣΕΦ, απλώς επιβεβαιώθηκε για πολλοστή φορά το κράτος οπερέτα που έχουμε σε όλα τα επίπεδα. Οι διάφοροι "ισχυροί άνδρες" μπορεί να βαυκαλίζονται ότι το μπάσκετ είναι μια νησίδα σοβαρότητας μέσα στο μπουρδέλο που ονομάζεται Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως όσοι εξεπλάγησαν από τα προχθεσινά μου θυμίζουν τους πολιτικούς που "πέφτουν από τα σύννεφα" μόλις αποκαλύπτεται ότι ο χ συνάδελφος τους έκανε ρουσφέτια και ο ψ έπαιρνε μίζες.

Σε πολλούς έκαναν εντύπωση οι πανηγυρισμοί των παικτών και προπονητών του Παναθηναϊκού για τη "νίκη" τους και την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Γιατί όμως; Εδώ έχουμε δει τους Ισραηλινούς στρατιώτες να πανηγυρίζουν πάνω από τα πτώματα ανήλικων και άοπλων Παλαιστινίων, γιατί να μην πανηγυρίσουν οι "πράσινοι" πάνω από το πτώμα του ελληνικού μπάσκετ. Ειδικά ο Ομπράντοβιτς (που η εμφάνιση του στη συνέντευξη Τύπου σαν πράσινος κλόουν δεν ήξερα αν θα'πρεπε να με εξοργίσει ή να με διασκεδάσει) φαντάζομαι όταν γυρίσει στη Σερβία θα'χει να λέει για τους μαλάκες τους Έλληνες και την καφρίλα που τους δέρνει.

Το τελικό συμπέρασμα λοιπόν της "αξέχαστης" σεζόν που μόλις τέλειωσε είναι το εξής: τα καραγκιοζιλίκια που των τελευταίων ημερών εντός κι'εκτός παρκέ έχουν καταφέρει κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο πριν μερικά χρόνια. Να μας κάνουν να νοσταλγήσουμε τις αξέχαστες μέρες της ΕΠΑΕ του αείμηνηστου Δέδε, της Παράγκας, του "θείου" και του "κοκκαλιάρη".
Αν ο στόχος των Γιαννακοπουλαίων και των συμμάχων τους στην ΕΟΚ (γιατί ΕΣΑΚΕ δεν υφίσταται) είναι να διακωμωδήσουν και να απαξιώσουν το πρωτάθλημα της Α1 τότε τα θερμά μου συγχαρητήρια. Mission Accomplished!
Προσωπικά αν ήμουν Μπερτομέου, θα έστελνα μια ανθοδέσμη σε όλους τους υπέυθυνους(;) για το θέαμα των τελικών.

Υ.Γ. 1: Κάτι βαθυστόχαστες αναλύσεις της σειράς των τελικών, οι οποίες αγνοούν τον ρόλο που έπαιξε η διαιτησία σε μια δηθεν ένδειξη σοβαρότητας και ανωτερότητας, ξεπερνούν πλέον τα όρια της πρόκλησης και του στρουθοκαμηλισμού, και φτάνουν στο επίπεδο του αυτισμού.

Υ.Γ. 2: Προς όσους θεωρούν τον Γιαννάκη υπέυθυνο για τη μη κατάκτηση του πρωταθλήματος και αυταπατόνται ότι με άλλον προπονητή ο Ολυμπιακός θα είχε καλύτερη τύχη: ο Παναθηναϊκός έσπασε την κυριαρχία του αιώνιου αντιπάλου του έχοντας στον πάγκο του τον ...Σούμποτιτς. Πως;

Υ.Γ. 3: Για τους Έλληνες διεθνείς του Παναθηναϊκού που φώναζαν ειρωνικά συνθήματα για τον Γιαννάκη (μεταξύ των οποίων το "διαμάντι του ελληνικού αθλητισμού") οι χαρακτηρισμοί αχάριστοι και απρεπείς μάλλον ελάχιστοι είναι για να καταδείξουν το μέγεθος του ατοπήματος τους. Αν νομίζουν πως διαφέρουν σε τίποτα από τους κάφρους του Άρη που γιούχαραν τον Γκάλη τότε πλανώνται πλάνην οικτράν. Στον ίδιο βόθρο κατέβηκαν.