Ισοκράτης(;)

Πρώτη είδηση:

Έσκαψαν... όρυγμα στη Λεωφόρο Λαυρίου

Στα χαρακώματα για τον ΧΥΤΑ βρίσκονται οι κάτοικοι της Κερατέας, και αυτό δεν αποτελεί πλέον σχήμα λόγου, καθώς τα ξημερώματα άγνωστοι έσκαψαν... ορύγματα βάθους τουλάχιστον 1,5 μέτρου στη Λεωφόρο Λαυρίου!
Στη λεωφόρο Λαυρίου αναμένεται να μεταβεί τις επόμενες ώρες εισαγγελέας.

Η Λεωφόρος έκλεισε από το 39ο χιλιόμετρο ώς το 54ο χιλιόμετρο, ενώ η κίνηση των οχημάτων διεξάγεται από παρακαμπτήριες οδούς, καθώς η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη είσοδος της Κερατέας είναι πλέον κλειστές.

Δεύτερη είδηση:

Κερατέα: Επίθεση με μολότοφ σε σπίτια αστυνομικών
 
Στόχος επίθεσης με βόμβες μολότοφ έγινε ζεύγος αστυνομικών στο σπίτι τους στην Κερατέα.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, 43 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα οι άγνωστοι δράστες επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στο σπίτι των αστυνομικών, στη λεωφόρο ΝΑΤΟ και Μιχαήλ Δελίση, με αποτέλεσμα να καταστραφούν τρία οχήματα. Τα δύο από ατα οχήματα ανήκουν στο ζευγάρι, ενώ το τρίτο σε φιλικό τους πρόσωπο.

Την ώρα της επίθεσης εντός της οικίας βρίσκονταν το ζεύγος των αστυνομικών και τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους. Συγκεκριμένα, ο άντρας, ο οποίος είναι αστυνόμος Α', υπηρετεί ως διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος των Γλυκών Νερών, ενώ η σύζυγός του, η οποία είναι αρχιφύλακας, δουλεύει στο Τμήμα διαβατηρίων του Αστυνομικού Τμήματος της Κερατέας. Στο σπίτι αυτό η οικογένεια διαμένει από το 1994.

Τρίτη είδηση:  

Απόπειρα επίθεσης κατά του νομπελίστα Τζέιμς Ουότσον στην Πάτρα

Κουκουλοφόρος που εισέβαλε την Πέμπτη στο συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών, μαζί με ομάδα νεαρών, αποπειράθηκε να χτυπήσει με κοντάρι τον προσκεκλημένο ομιλητή Τζέιμς Ουότσον, μέλος της ερευνητικής ομάδας που ανακάλυψε τη δομή του DNA το 1953.
Το νεαρό εμπόδισαν δύο καθηγητές, οι οποίοι τραυματίστηκαν ελαφρά στο επεισόδιο.

Η ομάδα των κουκουλοφόρων τελικά αποχώρησε από την αίθουσα, ενώ ο Δρ Ουότσον φέρεται να είναι καλά στην υγεία του.
Τα κίνητρα της επίθεσης παραμένουν άγνωστα.

Ακόμη κι'αν ο Ισοκράτης ποτέ δεν είπε το παρακάτω το γνωμικό, αυτό δεν το κάνει λιγότερο επίκαιρο και σπαρακτικά συγκλονιστικό στην ακρίβεια με την οποία περιγράφει την κατάσταση αποσύνθεσης που επικρατεί στη χώρα μας:

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Ο Τζόγος

Από την ιστοσελίδα του Πρώτου Θέματος:

Οι Καυτοί Διάλογοι για τον Τζόγο: "Να νομιμοποιήσουμε και την πορνεία και τα ναρκωτικά"

Ενδεικτικοί της αποδοκιμασίας που έτυχε ο Γ. Παπακωνσταντίνου από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ήταν και ορισμένοι από τους διαλόγους που εκτυλίχθηκαν στη διάρκεια της συνεδρίασης του Κ.Τ.Ε,. Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ

Διαβάστε χαρακτηριστικά : Βάσω Παπανδρέου «Δεν το ψηφίζω… Δεν μπορούμε να νομιμοποιούμε τον τζόγο για να έχει έσοδα το κράτος, αν είναι έτσι να νομιμοποιήσουμε και την πορνεία και τα ναρκωτικά»
Γιάννης Αμοιρίδης «Το νομοσχέδιο δεν είναι ηθικό. Θα επιφέρει πλήγμα στην ηθική της παράταξης»

Αντί απάντησης στους αυτόκλητους φύλακες της ηθικής (τα αντανακλαστικά των οποίων ενεργοποιούνται καθώς φαίνεται μόνο όταν βρίσκονται εκτός υπουργικού συμβουλίου) θα παραθέσω ένα κείμενο του Λευτέρη Παπαδόπουλου που δημοσιεύτηκε στα "Νέα" πριν τριάντα περίπου χρόνια.

Ο Τζόγος 

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας μαζεύουν φωτογραφίες και κουπόνια από διάφορα γλυκίσματα για να πάρουν μέρος σε μια κλήρωση και να κερδίσουν μία μπάλα.

Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας παίζουν "μονά-ζυγά", "στριφτό" με δεκάρικα και αγοράζουν το Δεκέμβρη ένα "Κρατικό Λαχείο", μήπως και κερδίσουν μερικά εκατομμύρια.

Τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας παίζουν τάβλι με λεφτά, ξερή, πινάκλ και κουμ-καν με λεφτά κι'αγοράζουν πότε-πότε μερικά "Λαϊκά Λαχεία".

Οι νέοι παίζουν Προ-Πο, βάζουν στοιχήματα στα γήπεδα, παίζουν πόκα και αγοράζουν και "Εθνικό Λαχείο", μην τυχόν και "πιάσουν την καλή".

Οι ώριμοι πηγαίνουν στον Ιππόδρομο, ανεβαίνουν στο Καζίνο, παίζουν ρουλέτα και "σεμέν ντε φερ", και για να βοηθήσουν την πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου αγοράζουν και μερικά ειδικά λαχεία.

Οι ηλικιωμένοι συγκεντρώνονται τα βράδια σε μερικά κοσμικά εντευκτήρια (κοινώς Λέσχες) και δοκιμάζουν την τύχη τους παντοιοτρόπως.

Στην  Ελλάδα απαγορεύεται δια νόμου ο τζόγος. 

 

The Debtocracy Reviews

 

"Νομίζω ότι είναι πολύ επικίνδυνο το να ξεκινήσεις να φτιάξεις ένα ντοκιμαντέρ έχοντας στο μυαλό σου μια γνώμη. Το ντοκιμαντέρ -όπως και η έντυπη δημοσιογραφία- πρέπει να έχει ως σκοπό την αποκάλυψη ή την ανάδειξη μιας αλήθειας. Από αυτή την άποψη, το Debtocracy, το νέο πολυσυζητημένο ταινιάκι των δημοσιογράφων Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη που προβλήθηκε για πρώτη φορά χθες online, δεν μπορεί να θεωρηθεί ακριβώς ντοκιμαντέρ. Έχει ως θέμα του την ελληνική κρίση χρέους, αλλά ξεκινά και τελειώνει σε μια γνώμη που υποστηρίζεται περισσότερο από την ιδεολογία και λιγότερο από την αλήθεια, και στην πορεία σού κουνάει (πολύ πολύ εμφατικά) το δάχτυλο.

...

Το Debtocracy κάνει το ίδιο πράγμα που κάνουν λαϊκιστές πολιτικοί, οι συνδικαλιστές και ο Λαζόπουλος: Διαιωνίζει το μύθο του αθώου λαουτζίκου, αυτή την αφελή αποσιώπηση των ευθυνών των Ελλήνων πολιτών σε κάθε επίπεδο (ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό) και την απόδοσή τους σε ένα σκοτεινό πολιτικό προσωπικό το οποίο με δήθεν μοχθηρούς τρόπους καταδυναστεύει το λαό (που το ψηφίζει συνειδητά) εδώ και τριάντα χρόνια. Οπότε σην ουσία του, το Debtocracy είναι το κίνημα «Δεν Πληρώνω» σε εθνική κλίμακα. Και, τελικά, είναι το ίδιο χρήσιμο."

-Θοδωρής Γεωργακόπουλος-Yupi.gr

"Στην ουσία, το Debtocracy δεν διαφέρει σε τίποτα από την πιπίλα που αναμασούν ακραίες αριστερές και συνδικαλιστικές οργανώσεις (η ΑΔΕΔΥ πχ είναι πρώτη πρώτη στα credits) που αντιμετωπίζουν την κρίση ως ένα απλό, μονοδιάστατο και γραμμικό φαινόμενο με συγκεκριμένους «καλούς» και «κακούς» που έχουν σαφείς ταξικές διαφορές. Απλά, επειδή το «ντοκιμαντέρ» είναι σχετικά καλογυρισμένο, η πιπίλα αυτή πλασάρεται με έναν πιο απλό και επεξηγηματικό τρόπο, όπου κάθε κομμάτι «κουμπώνει» όμορφα και ωραία για να οδηγήσει τον θεατή σε μία συγκεκριμένη και μοναδική σειρά από λογικά βήματα-συμπεράσματα. Οι άνθρωποι που μετέχουν στις συνεντεύξεις είναι γνωστοί πολέμιοι του ΔΝΤ και ευρωσκεπτικιστές, ενώ έχουμε και την ευκαιρία να απολαύσουμε τον κ. Μανώλη Γλέζο σε ρόλο οικονομικού αναλυτή. Τον κ. Μίκη Θεοδωράκη γιατί δεν τον κάλεσαν άραγε;

Το όλο ατόπημα ολοκληρώνεται με την ατυχέστατη αναφορά στον Ισημερινό. Οι εικόνες εναλλάσσονται μεταξύ άστεγων στην μίζερη Αθήνα και χαμογελαστών κατοίκων του Ισημερινού που διασκεδάζουν την καθημερινότητά τους στο πολύχρωμο και φιλήσυχο Κίτο. Η παρουσίαση του Ισημερινού θυμίζει σε προπαγάνδα τα φιλμάκια που έπαιζαν στις ΗΠΑ των 50’s όπου έδειχναν την ευτυχισμένη και χαμογελαστή οικογένεια να απολαμβάνει το αμερικάνικο όνειρο σε αντίθεση με τους «κακόμοιρους» Σοβιετικούς που όλη μέρα έκαναν καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία.

Η βασική υπόθεση του «ντοκιμαντέρ» είναι ότι εφόσον ο Ισημερινός χρησιμοποίησε την έννοια του «απεχθούς χρέους» προκειμένου να κηρύξει στάση πληρωμών σε ένα μεγάλο ποσοστό του, γιατί δεν κάνει και η Ελλάδα το ίδιο; Το «ντοκιμαντέρ» όμως αποφεύγει περίτεχνα να παρουσιάσει τις βασικότατες διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, όχι μόνο στα οικονομικά τους μεγέθη και το γεγονός ότι η μία από τις δύο είναι μέλος της ΕΕ, αλλά και στις ανάλογες κοινωνίες. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι ο Ισημερινός παράγει σημαντικές ποσότητες πετρελαίου, καθώς και ότι είναι από τους πρώτους παραγωγούς μπανάνας παγκοσμίως, άρα γενικότερα έχει ισχυρό εξαγωγικό προϊόν, σε αντίθεση με την Ελλάδα που παράγει αέρα κοπανιστό, δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα το «ντοκιμαντέρ». Άρα στην περίπτωση άρνησης αποπληρωμής του χρέους, δεν δίνει απάντηση στο πού θα βρεθούν λεφτά την επόμενη μέρα. Επίσης δεν φαίνεται να το απασχολεί η πολιτική αστάθεια που έχει θέσει τον Ισημερινό σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης από το Σεπτέμβριο του 2010."

-Ελληνάκι 

"Οι κύριοι αυτοί συνιστούν: μην πληρώσετε. Στάση πληρωμών και έξοδος απ το Ευρώ. Οκ. Πάμε λοιπόν στη χιονοστιβάδα των γεγονότων που θα ακολουθήσουν: Οι παραπάνω «λύσεις» φυσικά θα προκαλέσουν αναπόφευκτα κατάρρευση των τραπεζών, άρα και ανάγκη κρατικοποίησής τους. Ακόμα καλύτερα μας απαντούν , ακόμα καλύτερα! Ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τους άπληστους τραπεζίτες. Αλλά εμείς, οι ενοχλητικοί τύποι, αναρωτιόμαστε πώς θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις των εθνικοποιημένων τραπεζών σε τρίτους, αν η Ελλάδα έχει αναστείλει τις πληρωμές της (άρα οι δανειστές της προφανώς δε θα στήνονται κιόλας στην ουρά για να της ξαναδανείσουν). Ας μην ικανοποιηθούν οι «υποχρεώσεις» μωρέ, πιθανώς να σκεφτεί ο βλαχοΈλλην επαναστάτης, αλλά ένα λεπτό εδώ, ένα λεπτό! Στις υποχρεώσεις των τραπεζών δεν ανήκει και η απαίτηση του καταθέτη για ανάληψη των καταθέσεων του; Το κράτος θα είναι ανίκανο με τις περιορισμένες δυνατότητές του να ικανοποιήσει τους πάντες. Και τώρα, τι γίνεται; Α ναι: ας κόψουμε κι άλλο νόμισμα αδερφέ! Τυπωθήτω! Με τη μικρή λεπτομέρεια, προσθέτουμε εμείς, πως οι συνέπειες της έκδοσης νέου νομίσματος θα είναι η αύξηση των τιμών στα εισαγόμενα προϊόντα (δηλαδή την πλειοψηφία των προιόντων που χρησιμοποιεί το μέσο νοικοκυριό) , αύξηση των τιμών στην ενέργεια κλπ. Άρα τα μεσοαστικά νοικοκυριά θα καταλήξουν νεόπτωχα και τα πτωχά θα εμφανίσουν σοβαρό πρόβλημα εφοδιασμού τους ακόμα και με είδη πρώτης ανάγκης. Ήτοι, φτώχεια αγαπητοί μου, και μάλιστα από τις πιο άγριες. Και όλα αυτά, στη μάλλον απίθανη περίπτωση, που οι δανειστές μας δε θα επιλέξουν να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους, να μας τραβήξουν το αυτί, κατά το κοινώς λεγόμενο, με κάθε λογής οικονομικά ή πολιτικά μέτρα, ικανά να μας εξασφαλίζουν μια γερή δόση δυστυχίας για τον επόμενο αιώνα.

Αυτή είναι η συνταγή των κ.κ. Λαπαβίτσα και Αμίν, των συντελεστών του debtocracy, του «δεν πληρώνω» και γενικά της αντιευρωπαϊκής και αντιμνημονιακής αριστεράς.

Εν τέλει, όσοι αναρτήσατε το εν λόγω ντοκυμαντέρ στη σελίδα σας ή στο f/b, όσοι το τιτιβίσατε στο twitter, όσοι το αποθεώσατε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις, τι θα λέγατε αν πηγαίνατε αύριο στην τράπεζα για να τραβήξετε λεφτά από το atm και σας πετούσε την κάρτα πίσω, λόγω στάσης πληρωμών;"

-Χάρης Πεϊτσίνης (Μπλε Μήλο) 


Και για την αντιγραφή, Panos75.

Μίκη(ς) Μάους

Από χθες το πρωί το διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά με αφορμή τη συνέντευξη που έδωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στον ANT1 και τον Γιώργο Παπαδάκη. Χαρακτηρισμοί όπως "συγκλονιστική", "εκπληκτική", "βαρυσήμαντη" δίνουν και παίρνουν ενώ κάθε αντιμνημονιακός που σέβεται τον εαυτό του σπεύδει να χαιρετήσει και να επικροτήσει με ενθουσιασμό όλα όσα είπε ο διάσημος μουσικοσυνθέτης.

Προσωπικά να με συμπαθάτε αλλά το μόνο εκπληκτικό και συγκλονιστικό που μπορώ να δω είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι του Θεοδωράκη τον αφήνουν να βγαίνει στα κανάλια και να εξευτελίζει το τεράστιο όνομα και τη φήμη του κατ'αυτόν τον τρόπο. Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπεις έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και υπέφερε για τη δημοκρατία να βγαίνει στα κανάλια και να δηλώνει με υπερηφάνεια και άγνοια κινδύνου είτε ότι είναι "αντισημίτης" (και δυστυχώς δεν εννοεί τον πρώην πρωθυπουργό), είτε να υιοθετεί θεωρίες συνωμοσίας ότι οι Αμερικάνοι έριξαν τον Καραμανλή και έβαλαν τις φωτιές στην Ηλεία, είτε να φωνάζει υστερικά περί "ξεπουλήματος της Ακρόπολης" και του ορυκτού μας πλούτου σε σκοτεινές δυνάμεις (φαντάζομαι αυτές συμπεριλαμβάνουν τον Σόρος, τη Λέσχη Μπίλτνερμπεργκ και τους Ιλουμινάτι).

Αν ο Θεοδωράκης ήθελε όντως να προσφέρει στην πατρίδα τότε αντί να χρησιμοποιεί φρασεολογία τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα μπορούσε να προτείνει κάποια εναλλακτική λύση στο μνημόνιο και τις πολιτικές που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση. Η άρνηση και η διαμαρτυρία είναι εύκολες (και προσοδοφόρες αν λάβουμε υπόψη τις τηλεθεάσεις του Λαζόπουλου). Η εποικοδομητική κριτική όμως είναι αυτή που ξεχωρίζει τον αληθινό πατριώτη από τον τσαρλατάνο. Και η εποικοδομητική κριτική δε συνίσταται σε κραυγές περί "χούντας", "προδοτών" και "κατάλυσης της Δημοκρατίας", ούτε σε καρικατουρίστικους χαρακτηρισμούς εις βάρος της Μέρκελ και των Γερμανών. Αν κάτι τέτοιο βοηθούσε στην ανάκαμψη τότε θα κάναμε υπουργό Οικονομικών τον Πρέκα.


Τελικά το μόνο που κατάφερε με τη χθεσινή παρουσία του ο Θεοδωράκης είναι να με κάνει να καταλάβω γιατί παρά τα όσα σέρνουν καθημερινά οι πολίτες στον "προδότη" Παπανδρέου και την "κατοχική" κυβέρνηση, εντούτοις το 70% αυτών δεν επιθυμεί εκλογές. Όταν η εναλλακτική λύση που προτείνουν οι πνευματικοί και πολιτικοί μας ταγοί εξαντλείται σε μία φράση ("ΌΧΙ ΣΕ ΟΛΑ!"), πασπαλισμένη με θεωρίες συνωμοσίας και υφέρποντα εθνικισμό, τότε ακόμη και ο "Γιωργάκης" μοιάζει με μετενσάρκωση του Τρικούπη και του Βενιζέλου. 

Αξιοπιστία χωρίς φίμωτρα!

Η τραγωδία που εκτυλίσεται αυτή τη στιγμή στην πολύπαθη Ιαπωνία παρακολουθείται με έκδηλο ενδιαφέρον, συγκίνηση αλλά και αγωνία από το σύνολο της ανθρωπότητας. Ο σεισμός των 9(!!!) Ρίχτερ, το τσουνάμι που προκάλεσε το θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο άμεσος κίνδυνος πυρηνικού ατυχήματος είναι ιστορίες πρώτης γραμμής και δικαιολογούν απόλυτα τη συνεχή κάλυψη που παρέχουν όλα τα ΜΜΕ, μαζί και τα ελληνικά.

Κι'ομως φίλοι μου, πίσω απ'όλα αυτά κρύβεται μια σκοτεινή συνωμοσία. Μια συμπαιγνία των διαπλεκόμενων και της τρόικας που μόνο ένας δημοσιογράφος του μεγέθους του Γιάννη Παπαγιάννη είχε το θάρρος να αποκαλύψει.

Είκοσι λεπτά μέχρι στιγμής, όλα τα δελτία για την ραδιενέργεια στην Ιαπωνία και για το εάν θα έρθει στην Ελλάδα ασχολούνται! Εδώ ο κόσμος καίγεται με έκτακτα υπουργικά συμβούλια, με δράματα στην οικονομία και την καθημερινότητα και με διάλυση των πάντων... και o ANT1 και το Mega ασχολούνται με την πυρηνική απειλή που τελικά αποδείχθηκε ανύπαρκτη. Βολεύει πολλούς αυτός ο αποπροσανατολισμός..

Αυτά από έναν λειτουργό της δημόσιας ενημέρωσης που το ιστολόγιο του είναι γεμάτο με αναρτήσεις για το eyeliner του Άρη Σπηλιωτόπουλου, τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Γιώργου Καπουτζίδη και το μπούστο της Ελεονώρας Μελέτη. Για να μην αναφέρουμε τις μεγάλες δημοσιογραφικές του επιτυχίες, όπως π.χ. τα exit polls των αυτοδιοικητικών εκλογών που έδιναν πρώτο τον Δημαρά στην Αττική και εκτός Β' γύρου τον Σγουρό, άνετη επανεκλογή Κακλαμάνη στην Αθήνα και θρίαμβο Δράκου στην Πελοπόννησο.
Τώρα πλέον το μόνο που μένει ν'ακούσουμε είναι τον Κώστα Καραμανλή (γνωστό και ως Μπουχέσα της Ραφήνας) να κατηγορήσει την παρούσα κυβέρνηση ότι δεν εργάζεται αρκετά σκληρά για να πούμε όλοι μαζί "ζήτω η τρέλλα!".  

Δέκα πράγματα που μου έμαθε για τη ζωή ο Γούντυ Άλλεν.

1)Να μη φοβάμαι το θάνατο.
 "I am not afraid of death, I just don’t want to be there when it happens."

2)Να είμαι στωϊκός.
"There are worse things in life than death. Have you ever spent an evening with an insurance salesman?".

3)Ότι δεν υπάρχει Θεός.

"Not only is there no God, but try finding a plumber on Sunday".

4)Να αντιμετωπίζω το σεξ ακομπλεξάριστα.  
"Sex without love is a meaningless experience, but as far as meaningless experiences go its pretty damn good".

5)Tο μυστικό του καλού εραστή.
"I’m such a good lover because I practice a lot on my own".

6)Ότι το να βρεις την κατάλληλη σύζυγο είναι δύσκολο πράγμα.
"My wife was very immature. I'd be at home in the bath and she'd come in and sink my boats".

7)Ότι υπάρχουν κάποιες λέξεις που είναι οι πιο σημαντικές που θ'ακούσεις στη ζωή σου.
"The most important words in the English language are not "I love you" but "It's benign".

8)Πως πρέπει να βλέπω τα ρεκόρ με άλλο μάτι.
"Not only do I know that we lost 6 million during the Holocaust, but the scary thing is that records are made to be broken".

9)Ότι υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι.
"It seemed the world was divided into good and bad people. The good ones slept better while the bad ones seemed to enjoy the waking hours much more". 

10)Ότι τελικά η ζωή είναι ωραία.
"Life is like a casino. You're up, you're down, but in the end the house always wins. Doesn't mean you didn't have fun". 

Αλήτες, ρουφιάνοι, ...

Θα θυμίσω ότι ο πρώτος εντοπισμός «αλητών» και «ρουφιάνων» έγινε αρχές της δεκαετίας του ΄90 από διάφορες ομάδες αντιεξουσιαστών και φρικιών. Και δεν έγινε τυχαία. Τότε εξέπνεε ένα μοντέλο μεταπολιτευτικής δημοσιογραφίας που θεωρούσε τον δημοσιογράφο κάτι ανάμεσα σε αγωνιστή και ακτιβιστή. Ενα είδος εκπροσώπου των καταπιεσμένων και συνηγόρου των εξεγερμένων- ιδίως όταν δεν υπήρχαν ούτε καταπιεσμένοι ούτε εξεγερμένοι. Η δημοσιογραφία αυτή λειτουργούσε περίπου σαν «συνιστώσα» της Αριστεράς. Δεν ενδιαφερόταν τόσο να ενημερώσει την κοινωνία όσο να την αλλάξει. 

Τότε αναδείχθηκε μια νέα δημοσιογραφία πιο επαγγελματική, πιο πεπαιδευμένη, λιγότερο ιδεολογική. Μια δημοσιογραφία που δεν θεωρούσε ότι είχε ανοιχτούς λογαριασμούς με την κοινωνία ούτε με τον νόμο και την τάξη, ακόμη λιγότερο με κάθε μορφής εξουσία. Που προσπαθούσε να ενημερώσει, να αναλύσει, να εξηγήσει, χωρίς να διεκδικεί την εκπροσώπηση κανενός και χωρίς να συμπεριφέρεται σαν κομματικός ινστρούχτορας. Δημοσιογραφία παρεμβατική αλλά όχι γραμμητζίδικη.  

Αίφνης, ας πούμε, η κάθε απεργία και η κάθε διεκδίκηση σταμάτησαν να βρίσκουν στο πρόσωποτου δημοσιογράφου έναν αυτονόητο υπερασπιστή. Επαψε να θεωρείται ενημέρωση η εκφώνησηλαϊκών συνθημάτων και η αναπαραγωγή παλαιοαριστερών κλισέ. Συμφωνήσαμε ότι αλήθεια δεν είναι απαραιτήτως «το δίκιο του εργάτη» . Και ότι ο αγώνας για την κοινωνική αλλαγή ή την πολιτική ανατροπή δεν αποτελεί δημοσιογραφικό αντικείμενο.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης προσπαθώντας να εξηγήσει  για ποιό λόγο αυτός και οι συνάδελφοι του βρίσκονται στο στόχαστρο των πολιτών, εντέλει καταλήγει να μας θυμίσει το γνωστό ανέκδοτο με τον πολιτικό που τον ρωτάνε ποιό είναι το μεγαλύτερο του ελάττωμα κι'εκείνος απαντά "είμαι πολύ μετριόφρων".

Έρχεται η σειρά σας...

Κάποια στιγμή στη διάρκεια της θητείας του Φρανσουά Μιτεράν ο πολιτικός κόσμος της Γαλλίας συγκλονίστηκε από μια σειρά σκανδάλων, εξαιτίας των οποίων η αξιοπιστία των πολιτικών, μεταξύ των οποίων και του ίδιου, είχε φτάσει στο ναδίρ. Όταν λοιπόν ο Γάλλος πρόεδρος βρέθηκε σε μια συνέντευξη Τύπου αντιμέτωπος με τους δημοσιογράφους, οι τελευταίοι δεν δίστασαν να τον ειρωνευτούν και να τον χλευάσουν.
Η απάντηση του Μιτεράν: "Μην επιχαίρεστε κύριοι. Έρχεται και η δική σας σειρά".

Αυτό το ανέκδοτο μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας χθες τον φιλιππικό του Στάθη Σταυρόπουλου κατά του δελτίου ειδήσεων του MEGA και ειδικότερα των παρουσιαστών/σχολιαστών Όλγας Τρέμη και Γιάννη Πρετεντέρη.

Οφείλω να ομολογήσω εξαρχής πως κάθε άλλο παρά φαν του Στάθη είμαι. Τον θεωρώ κλασσικό εκπρόσωπο μιας αριστερίστικης νοοτροπίας η οποία αρκείται στην άρνηση, τους αφορισμούς και τις θεωρίες συνωμοσίας περί Εβραίων και μασόνων οι οποίοι επιβουλεύονται την επιούσια χώρα μας.
Όμως ακόμη κι'ένα σταματημένο ρολόι δείχνει τη σωστή ώρα δύο φορές τη μέρα. Εάν ξεπεράσει κάποιος τις υστερίες των πρώτων παραγράφων (περί "κατοχικής κυβέρνησης") θα διαβάσει μια ακριβή περιγραφή αυτού του ανοσιουργήματος που αποκαλείται "Δελτίο Ειδήσεων" του μεγαλύτερου ελληνικού καναλιού.

Ασφαλώς κανένα κανάλι στην τηλεοπτική ιστορία της Ελλάδας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι παρουσίαζε τα γεγονότα με αντικειμενικότητα. Και το ίδιο το MEGA πάντοτε τη γραμμή των αφεντικών του ακολουθούσε, μέχρι και στις αθλητικές ειδήσεις! Ακόμη όμως και ο μιθριδατισμός της ελληνικής κοινωνίας έχει όρια, τα οποία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό το συγκεκριμένο κανάλι. Ο "καραγκιόζης" Τζαβάρας με την on-air ευθεία επίθεση του στους παρουσιαστές έδειξε πρώτος το δρόμο και κέρδισε τον σεβασμό όχι μόνο του κόσμου αλλά και πολλών δημοσιογράφων.

Ως φαρμακοποιός είχα την ατυχία να διαπιστώσω από πρώτο χέρι το βαθμό στον οποίο έχει ευτελιστεί το κάποτε λειτούργημα της δημοσιογραφίας από τους "έγκριτους" τηλεαστέρες που στόλισε ο Στάθης στο κείμενο του. Το γελοίο θέαμα μεγαλοδημοσιογράφων με κοστούμια Armani και τίγκα στο χρυσαφικό να συζητούν για το ...δράμα που ζουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι από τους "ανάλγητους φαρμακοπώλεις" μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ευκολία με την οποία αναπαρήγαγαν τερατώδη ψεύδη και ανακρίβειες γύρω από το επάγγελμα μας, κάνοντας όσους γνωρίζουν πέντε πράγματα για τον χώρο να χαμογελούν με νόημα. Το γεγονός μάλιστα ότι αντίπαλον δέος ήταν το κατεξοχήν χαϊδεμένο παιδί του ΔΟΛ (λέγε με Λοβέρδο) έκανε ακόμη πιο ακραία την κατάσταση, στα όρια της αυτοπαρωδίας (π.χ. ο "λαϊκός Καμπουράκης να ισχυρίζεται ότι σχεδόν όλα τα φαρμακεία έχουν 5-6 υπαλλήλους ή ο "σοφιστικέ" Αναγνωστάκης να συγκρίνει τους άνεργους φαρμακοποιούς με τους μαύρους σκλάβους της προ-Εμφυλιακής Αμερικής).

Πολλοί έσπευσαν να απορρίψουν την κριτική του Στάθη επισημαίνοντας ότι το MEGA δεν είναι φιλο-ΠΑΣΟΚικό όπως ισχυρίζεται, απλώς κοιτάει τα συμφέροντα του, όπως πάντα έκανε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό σημαίνει την προστασία και αναβάθμιση του προφίλ του Λοβέρδου έτσι ώστε να πετύχουν σε μερικά χρόνια αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν το 2007 με τον Βενιζέλο: να ελέγξουν μέσω ενός δικού τους ανθρώπου ένα κόμμα εξουσίας. Απόδειξη γι'αυτό τον ισχυρισμό αποτελεί ο φανερός πόλεμος προς υπουργούς όπως η Μπιρμπίλη και η Κατσέλη, οι οποίες δεν είναι αρεστές στους μεγαλομετόχους του καναλιού.

Η επισήμανση είναι σωστή, αυτό όμως κάνει ακόμη πιο καταδικαστέα και εμετική την στάση των δημοσιογράφων που βρίσκονται στο στόχαστρο της κριτικής. Προσωπικά σέβομαι πολύ περισσότερο ένα σκληροπυρηνικό κομματόσκυλο, όπως ο μακαρίτης ο Κακαουνάκης, παρά έναν οσφυοκάμπτη υπάλληλο, έτοιμο να ρίξει στα σκουπίδια όχι μόνο την ιδεολογία του αλλά και κάθε έννοια δεοντολογίας προκειμένου να ικανοποιήσει τ'αφεντικά του. Όπως ορθά επισήμανε άλλωστε ο Τζαβάρας απαντώντας στον Πρετεντέρη "στη μικρή οθόνη φαίνεται ξεκάθαρα ποιός είναι καραγκιόζης". Και τις περισσότερες φορές η εξωτερική εμφάνιση είναι το τελευταίο πράγμα που μετράει προκειμένου κάποιος να ...κατακτήσει αυτόν τον τίτλο.

Μπάλα

Ωστε έτσι λοιπόν. Ο Στρος-Καν και ο Ολι Ρεν γκρέμισαν το πατριωτικό σου φιλότιμο. Και για να ΄χουμε καλό ρώτημα, πότε σε ολόκληρη τη διάρκεια της Ελληνικής Ιστορίας, από το ΄21 μέχρι σήμερα, πότε λοιπόν υπήρξες αυτοτελής, αυθύπαρκτος, αυτόφωτος και ανεξάρτητος; Πότε λοιπόν ολοκλήρωσες μια σχέση με το οτιδήποτε, από τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία μέχρι τις απαραίτητες αστικές μεταρρυθμίσεις για να προχωρήσει αυτή η χώρα; Ποτέ! Αντε να διαβάσεις Ιστορία μπας και ξεστραβωθείς λιγάκι και συνειδητοποιήσεις τις πραγματικές σου διαστάσεις. 

Με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, δηλαδή με Αγγλους, Γάλλους και Ρώσους, κατάφερες να αποκτήσεις κάποια κρατική οντότητα. Οταν ο Ιμπραήμ κατασπάραζε την Πελοπόννησο, όλοι του εκτελεστικού και το πλήθος των καπεταναίων ροκάνιζαν και την τελευταία δεκάρα του αγγλικού δανείου. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή βρέθηκες σαν σφουγγαρίστρα των Αγγλων να παριστάνεις τη μεγάλη ελληνική αυτοκρατορία. Ετσι, από την επιθεώρηση του Καραγκιόζη βρέθηκες να παίζεις τραγωδία. Γιατί ήρθε ο Μουσταφά Κεμάλ και μας έδωσε μια που παραλίγο να μας φυτέψει κάτω από το χώμα. Ακόμα και η εκθρόνιση της χούντας από τον Κίσινγκερ αναγγέλθηκε. Και με την ευρωζώνη καταντήσαμε το κορόιδο των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών. Μας δανειοδοτούσαν προκειμένου ν΄ αγοράζουμε τα προϊόντα τους και τώρα που ήρθε ο λογαριασμός καταλήξαμε οι καρπαζοεισπράκτορες των τραπεζών. 

Ποια ανεξαρτησία και κουραφέξαλα. Μόνο εκλογική πελατεία. Μόνο Δημόσιο. Μόνο κρατικοδίαιτος καπιταλισμός. Και μόνο αραχτή τάχα μου εργασία. Και πάντα φταίνε οι ξένοι. Διάολε, κάποιος Εφιάλτης πρέπει να τους ανοίγει την πόρτα κι έτσι ο Ολι Ρεν να μπαίνει και σαν εντεταλμένος των πραγματικών αφεντικών να αρπάζει το μικρόφωνο και να μιλάει για το ποδόσφαιρο. Αδικο είχε; Πού ακούστηκε μια χώρα να διαθέτει τόσες ημερήσιες αθλητικές εφημερίδες; Ενα απέραντο γήπεδο η Ελλάδα. Το κεφάλι μας μια μπάλα. Ε, αφού γήπεδο και μπάλα, τότε καλά έκανε ο Φινλανδός και μας έκανε πλάκα!

Ο Δημήτρης Δανίκας, αιρετικός όπως πάντα, αρνείται ν'ακολουθήσει το παράδειγμα των συναδέλφων του και να χαϊδέψει τ'αυτιά των αναγνωστών του.

Αυτοί που μας Αξίζουν

"Ο πρωθυπουργός είναι UFO!"

"Ο Παπακωνσταντίνου δεν έχει φάει ποτέ αγγούρι στη ζωή του. Θα φάει όμως, που θα πάει. Αυτός άντεξε τα μέτρα. Αυτός που δεν τα άντεξε ήταν ο Σκιόπα. Θεός σχωρέστον."

Αυτά, και άλλα πολλά χαριτωμένα και ...βαρυσήμαντα, είπε σήμερα το πρωί η δημοφιλέστερη (σύμφωνα με τα γκάλοπ) Ελληνίδα εθνομητέρα Λιάνα Καννέλη στην (γνωστή για τις ουσιώδεις και πολιτισμένες πολιτικές συζητήσεις που φιλοξενεί) εκπομπή "Καλημέρα Ελλάδα" του Γιώργου Παπαδάκη.

Δεν μας είπε βέβαια ούτε αυτή τη φορά τι (αντί)προτείνει η ίδια και το κόμμα της προκειμένου να βγούμε από την κρίση και να μειώσουμε τα ελλείμματα που μας ταλανίζουν, αλλά δε βαριέσαι. Στο κάτω, κάτω δεν είναι δουλειά των βουλευτών αυτή. Δική τους δουλειά είναι να βολεύουν συγγενείς και φίλους στο Δημόσιο, να μας διασκεδάζουν με τις παραστάσεις που δίνουν στα τηλεπαράθυρα απέναντι σε άλλους γίγαντες της υποκριτικής (Χατζηνικολάου, Τράγκας, Πρετεντέρης, Αυτιάς) και να χαϊδεύουν τ'αυτιά του πόπολου με υποσχέσεις περί σοσιαλιστικών ή μη παραδείσων και κορώνες περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής και ξένων δυνάμεων που μας επιβουλεύονται.

Γι'αυτό και φελλοί τύπου Καννέλη, Άδωνι και Λοβέρδου έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού βλαχο-σταρ σίστεμ, την ίδια στιγμή που κάποιους σοβαρούς πολιτικούς που δουλεύουν αθόρυβα για τη βελτίωση αυτού του μπουρδέλου δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους.  

Πραγματικά έχουμε τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που μας αξίζουν.