Τεμαχίζοντας τον Νικήτα

 Θα ήθελα να προτείνω σε όσους είναι δημότες Αθηνών και πρόκειται να πάνε την Κυριακή στις κάλπες για να επιλέξουν δήμαρχο, πριν το κάνουν να διαβάσουν αυτή την απίστευτη συνέντευξη που έδωσε ο Νικήτας Κακλαμάνης πριν ένα περίπου μήνα στην "Ελευθεροτυπία".
Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και με μια αλαζονεία που σοκάρει, ο πλέον αποτυχημένος δήμαρχος της πολύπαθης πρωτεύουσας ουσιαστικά προκαλεί τους δημότες του να τον "μαυρίσουν".
Ένα χαρακτηρηστικό απόσπασμα της ...Νικητιάδας:

Λέγεται ότι συχνά κάνετε αντιφατικές δηλώσεις ή ότι, αφού έχετε πει κάτι, μετά το διαψεύδετε και λέτε κάτι άλλο.
«Τι λέτε; Βρείτε μου μια περίπτωση».

Στην Κύπρου και Πατησίων η κατασκευή γκαράζ σταμάτησε με δικαστική απόφαση, αλλά τα δέντρα είχαν ήδη κοπεί. Στην αρχή είπατε ότι κόψατε δύο δέντρα, μετά είπατε 15 και, τέλος, ότι τα πήρατε για να τα μεταφυτέψετε.
«Δεν είπα ποτέ τον αριθμό δύο εγώ».

Μα έχουν καταγραφεί αυτά.
«Δεν με ενδιαφέρει τι λένε κάποιοι συνάδελφοί σας, οι οποίοι επί τέσσερα χρόνια δεν έχουν βρει μια καλή λέξη να πουν για μένα. Τους αγνοώ παντελώς».

Έχετε πει ότι μια πόλη χωρίς τους ενεργούς πολίτες της είναι νεκρή. Κατόπιν χαρακτηρίσατε «περιφερόμενο θίασο» όσους αντιδρούν. Μεταξύ αυτών και τον Μανώλη Γλέζο.
«Με συγχωρείτε, αλλά εγώ μιλάω για τους κατοίκους της πόλης μου, δεν μιλάω για κατοίκους άλλων πόλεων. Αυτοί που φωνασκούν είναι από το Μαρούσι ή την Κηφισιά ή από οπουδήποτε».

Ακόμη κι έτσι να είναι. Οι κάτοικοι άλλων δήμων δεν δικαιούνται να διαμαρτυρηθούν για ό,τι συμβαίνει δίπλα τους; Αυτό δεν εννοούμε ενεργοί πολίτες;
«Να είναι ενεργοί πολίτες στους δήμους τους».

Όπως λέει και ένα αμερικάνικο γνωμικό, "οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλώς πέφτουν οι μάσκες". Δεν χρειάστηκε παρά μια θαραλέα δημοσιογράφος για να αποκαλύψει ο φαινομενικά μειλίχιος και επικοινωνιακός Κακλαμάνης το αληθινό του πρόσωπο: απύθυμενη έπαρση και πλήρης περιφρόνηση (στα όρια του φασισμού) κάθε αντίθετης άποψης.

Οι πολίτες της Αττικής απέδειξαν πριν μερικές μέρες ότι γελωτοποιοί των καναλιών τύπου Ψωμιάδη δεν ευδοκιμούν εκλογικά στα μέρη μας (βλέπε Δημαράς). Ήρθε η ώρα των Αθηναίων να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους και να στείλουν τον κύρ-Νικήτα στο σπίτι του.

Μέρες Οργής

 
Υπάρχουν αρκετοί ψηφοφόροι που είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν ότι η υποψηφιότητα Δημαρά είναι αποτέλεσμα "αυθόρμητης λαϊκής αντίδρασης στην πολιτική του μνημονίου". Σε αυτούς τους ανθρώπους θα συνιστούσα να διαβάσουν την παρακάτω ανάρτηση που δημοσιεύτηκε στο γνωστό και μη εξαιρεταίο μπλογκ Fimotro.

ΚΟΜΠΛΕΞ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΑ...

ΜΟΝΟ ΣΤΟ FIMOTRO

Tο άγχος έχει φάει τον εκατομμυριούχο εργατολόγο. Από το πρωί τηλεφωνεί σε δημοσκόπους για να δει τι συμβαίνει. 'Εχει βάλει και τον φίλο του τον Αυτιά στο ρεπορτάζ. Δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει με τις κυλιόμενες. Καμία δεν τον δείχνει πάνω από 6%-7%. Τους πήρε όλους και απειλούσε.
Από τον Θεοδωρικάκο και τον Φαναρά μέχρι τον Γεράκη και τον Παναγόπουλο. Προσπαθεί από το πρωί να φτιάξει κλίμα αλλά δεν μπορεί. Και επειδή δεν μπορεί ξεσπάει στον Δημαρά. Σε αυτόν δηλαδή που είχε δώσει τον λόγο της τιμής του ότι θα τον στηρίξει. Υποκριτή Μητρόπουλε, οι εκλογές δεν είναι τηλεπαράθυρα στον Αυτιά...

Ακόμη και για έναν γνωστό πληρωμένο κονδυλοφόρο όπως ο Παπαγιάννης (μολυβοσπρώχτες τους έλεγε τέτοιους δημοσιογράφους ο αείμνηστος Νίκος Κακαουνάκης) η παραπάνω επίθεση είναι τουλάχιστον αήθης και  αδικαιολόγητη. Άλλο να υποστηρίζεις τον Δημαρά και να τον διαφημίζεις προκλητικά μέσω του μπλογκ και της εκπομπής σου, και άλλο να πουλάς διαδικτυακό τσαμπουκά και νταβατζιλίκι.

Ποιό είναι το ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα του Μητρόπουλου που αξίζει τέτοιες ύβρεις και λάσπη;

Πρώτον κατηγορεί τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ για φυγομαχία αφού αρνείται να δώσει συνεντεύξεις ή να εμφανιστεί σε ντιμπέιτ με τους συνυποψήφιους του. Μια τακτική την οποία αντί να στηλιτεύσει ο ...αποκαλυπτικός και μαχητικός δημοσιογράφος Παπαγιάννης, αντιθέτως την επικροτεί ως "έξυπνη επικοινωνιακή επιλογή", η οποία ξεχωρίζει τον αγαπημένο του υποψήφιο από την υπόλοιπη "πλέμπα" (sic).

Και δεύτερον τον αποκαλεί γιαλαντζί αντιμνημονιακό καθότι δεν ψήφισε "όχι" στο μνημόνιο αλλά παρών, ενώ στη συνεχεία υπερψήφισε και το εργατικό και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.
Όποιος διαβάζει με προσοχή το Fimotro τις τελευταίες εβδομάδες θα διαπιστώσει πως και η απλή αναφορά αυτών των αναμφισβήτητων γεγονότων σου εξασφαλίζει μια θέση στη μαύρη λίστα του Παπαγιάννη και κατά συνέπεια έναν οχετό ύβρεων και συκοφαντικών υπονοούμενων από πλευράς του "αποκαλυπτικού" δημοσιογράφου και των "έμπιστων" πηγών του. Αποκορύφωμα της υπέρ Δημαρά τζιχάντ βέβαια αποτέλεσαν οι απειλές για μύνηση και αυτόφωρο εις βάρος της Λώρης Κέζα όταν η τελευταία ετόλμησε να επικρίνει τον ιδεολογικό/πολτικό αχταρμά που ακούει στο όνομα "ψηφοδέλτιο Δημαρά".  

Όσο για την τελευταία φράση της ανάρτησης, μόνο ως αμφίβολης ποιότητας χιούμορ μπορώ να την εκλάβω. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι χωρίς τα ...χιλιόμετρα που έχει καταγράψει ο Δημαράς ως πανελίστας του Αυτιά (και του Μάκη, και του Χατζηνικολάου, και φυσικά του Παπαγιάννη), ούτε την ψήφο του δε θα έβρισκε στις επερχόμενες εκλογές.

Υ.Γ. Δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο γίνονται πλέον οι περιφερειακές εκλογές στην Αττική καθώς το αποτέλεσμα κρίθηκε ήδη από χθες το βράδυ.
Ο Λάκης Λαζόπουλος έδωσε την ευλογία και τη στήριξη του στην υποψηφιότητα Δημαρά.
Να ελπίζει μόνο αυτή τη φορά να σταθεί πιο τυχερός από τις προηγούμενες όταν στήριξε τους υπάλληλους της Ολυμπιακής, τους φορτηγατζήδες και φυσικά τον Πρώην Καταληλλότερο.

Ένα Είναι το Κόμμα!

"Παρατηρώ με τη γνωστή απορία, ενόψει των δημοτικών εκλογών, τη στάση των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης έναντι του ΚΚΕ.  Εκτός του ότι το κοινοβουλευτικά μικρό αυτό κόμμα (21 βουλευτές) απολαμβάνει ευρείας δημοσιότητας, ακόμα και κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι (ειδικά αυτοί) το αντιμετωπίζουν, όπως δηλώνουν, με «σεβασμό». Γιατί άραγε; Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, δεν σέβεται κανέναν· ούτε καν το ίδιο το πολίτευμα, ούτε καν το σύνταγμα· η άκρα αριστερά, όπως ακριβώς η άκρα δεξιά, περιφρονεί και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί: γι’ αυτό και υπερηφανεύεται ότι κατεβαίνει «μοναχικά» στις εκλογές, λες και πρόκειται για κατόρθωμα. 

Το ΚΚΕ πιστεύει ότι εκπροσωπεί το μοναδικό δίκιο, ότι κατέχει την αναντίρρητη, «αντικειμενική» αλήθεια, όπως την υπαγορεύει ο διαλεκτικός υλισμός (ο οποίος έχει μετουσιωθεί σε θρησκευτικό δόγμα). Κι όμως, καθώς εξηγεί τα φαινόμενα του κόσμου με τα δεδομένα του 19ου αιώνα, το ΚΚΕ δεν ωφελεί κανέναν· αντιθέτως, βλάπτει τα κοινωνικά στρώματα για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται. Τα παρασύρει, όπως συνηθίζει, σε τυφλές περιπέτειες, σε αδιάλλακτη και ανόητη συμπεριφορά.
 
Το ΚΚΕ ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη απάτη που επηρεάζει πλήθος τίμιων πολιτών: ως κόμμα και ως παρασκηνιακός μηχανισμός άλλων κομμάτων, συνδικάτων,  συντεχνιών κτλ. ταλαιπώρησε, δυσφήμισε, δολοφόνησε τα ίδια του τα μέλη· παρασύρθηκε σε εμφύλιο πόλεμο· υποστήριξε ολοκληρωτικά καθεστώτα, διέδωσε ψεύτικες εικόνες και όνειρα στον φτωχό ελληνικό λαό. Και ποτέ, ποτέ, δεν στάθηκε με κριτικό πνεύμα απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, χαρακτηρίζει, με απαράδεκτη αυταρέσκεια, «λάθη και παραλείψεις»."


Η Σώτη Τριανταφύλλου μιλάει έξω απ'τα δόντια για το πιο ακροδεξιό και φασιστικό κόμμα στην Ελλάδα.  

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

 Σε σημερινό άρθρο του "Βήματος" για την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση διαβάζουμε τα εξής:

"Ο κ. Δημαράς έχει έναν λόγο υπέρ των αδύναμων στρωμάτων, χωρίς ακρότητες. Γίνεται εύκολα αποδεκτός από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους και των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, χωρίς να αισθάνονται ότι προδίδουν τον χώρο τους. Το ερώτημα που τίθεται από στελέχη του ΠαΣοΚ αν εκτός από αγαπητός είναι και κατάλληλος για τη θέση του περιφερειάρχη Αττικής, ενός περίπλοκου και απαιτητικού θεσμού όπως περιγράφεται στον «Καλλικράτη», δεν φαίνεται να απασχολεί τους πολίτες. Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι ακρι βώς θα συμβεί μετά τις εκλογές και απλώς επέλεξαν έναν, κατά τη γνώμη τους, ανώδυνο τρόπο για να στείλουν μήνυμα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση."

 Όσο οι Έλληνες ψηφοφόροι βλέπουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές ως μια ευκαιρία να εκφράσουν την επιδοκιμασία ή τη δυσαρέσκεια τους προς την εκάστοτε κυβέρνηση, τόσο το όνειρο μια ισχυρής τοπικής αυτοδιοίκησης θα παραμένει απατηλό.
Εκτός κι'αν υπάρχουν αφελείς που περιμένουν την κυβέρνηση να εμπιστευτεί αρμοδιότητες και πόρους ύψους εκατομμυρίων ευρώ σε ήρωες τοπικών καφενείων και πανελίστες του Αυτιά, προκειμένου οι τελευταίοι να κάνουν χαϊλίκια και να πουλάνε αντιμνημονιακή μούρη στους παραλίες που τους εξέλεξαν. 
                                                                

"Ο Εραστής της Κομμώτριας" (Le Mari de la coiffeuse)

O αείμνηστος Γιώργος Τζιώτζιος είχε γράψει κάποτε στο "Σινεμά" πως όταν πετυχαίνει κάποια παλιά αγαπημένη του ταινία στην τηλεόραση είναι σα να συναντάει τυχαία στο δρόμο έναν παλιό καλό του φίλο. Στην περίπτωση του "Εραστή της Κομμώτριας" όμως το αίσθημα μοιάζει περισσότερο με αυτό που βγαίνει στηην επιφάνεια όταν συναντάμε μια παλιά ερωμένη, μοιραζόμαστε ξανά λίγες στιγμές πάθους μαζί της και επιστρέφουμε πίσω στη ρουτίνα μας μ'ένα γλυκόπικρο αίσθημα νοσταλγίας.
 Μακριά από το αγριεμένο πλήθος, τις ακατάσχετες φλυαρίες και τις βαθυστόχαστες αμπελοφιλοσοφίες που ενίοτε χαρακτηρίζουν το γαλλικό σινεμά, ο Πατρίς Λεκόντ δημιούργησε ένα σπάνιο φιλμικό διαμάντι διηγούμενος μια τόσο απλή, μα και τόσο δυνατή ερωτική ιστορία.

Κινηματογραφώντας μια ιστορία αγάπης και σεξουαλικής εμμονής, ο Λεκόντ φροντίζει να απομονώσει τους ήρωες του από τον έξω κόσμο και τις ανούσιες παρεμβάσεις του. Το κομμωτήριο όπου περνούν όλη τους τη μέρα οι πρωταγωνιστές μας, ο Αντουάν και η Ματίλντ,  μετατρέπεται στο κάστρο τους. Μόνο οι λιγοστοί πελάτες διακόπτουν την καθημερινή ρουτίνα τους, η οποία εξαντλείται στο να απολαμβάνει ο ένας την παρουσία του άλλου. Στον κόσμο του ζευγαριού αυτού δεν υπάρχουν φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι. Ελάχιστα πράγματα θα μάθουμε για το παρελθόν τους. Θα τους αποδεχτούμε όπως είναι, χωρίς όρους και αναστολές, ακριβώς όπως αποδέχονται εκείνοι ο ένας τον άλλο, όπως συμβαίνει σε κάθε αληθινό έρωτα.

 Πολύτιμοι αρωγοί στην προσπάθεια του Γάλλου σκηνοθετη είναι ο Εντουάρντο Σέρα (διευθυντής φωτογραφίας) και ο Μάικλ Νάιμαν (συνθέτης). Ο πρώτος κινηματογραφεί την Άννα Γκαλιένα (Ματίλντ) με τέτοιο φετιχιστικό τρόπο, ώστε μας πείθει πως πρόκειται για την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου. Ο δε Νάιμαν ντύνει ιδανικά με τις μινιμαλιστικές του μελωδίες μια ιστορία εξίσου λιτή και απέριττη. Σε αυτή την ταινία άλλωστε οι διάλογοι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Τα πιο σημαντικά πράγματα λέγονται με τα μάτια, τις εκφράσεις του προσώπου, τις χειρονομίες.

Στον ρόλο του Αντουάν ο Ζαν Ροσφόρ, ένας από τους ηθοποιούς-χαμαιλέοντες του γαλικού σινεμά, ξεπερνά το εμπόδιο του άλα-Αστερίξ παρουσιαστικού του και δίνει την ερμηνεία της ζωής του. Με μια χαρισματική και σίγουρη παρουσία που θα ζήλευαν πολλοί γόηδες του Χόλιγουντ, μετατρέπει ένα περίεργο και εν δυνάμει γλοιώδη χαρακτήρα σε προσωποποίηση του ρομαντικού πάθους. Όποιος μείνει ασυγκίνητος από την παρουσία του στην τελευταία σκηνή καλό θα ήταν να επισκεφτεί κάποιον γιατρό για να διαπιστώσει μήπως η καρδιά του σταμάτησε.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει μετά από όλα αυτά τι ακριβώς θέλει να μας πει η ταινία, ποιό είναι το νόημα της. Πρόκειται για την εκπλήρωση μιας παιδικής εμμονής του σκηνοθέτη; Έναν ύμνο στον ιδανικό έρωτα και τη ματαιότητα του; Μια μισογυνιστική φαντασίωση;
Απάντηση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει μόνο μέσα στον κάθε θεατή. Η συγκεκριμένη ταινία είναι τόσο ανοιχτή σε ερμηνείες, όσο και το γλυκόπικρο φινάλε της. Αυτό είναι άλλωστε και το μεγαλείο της τέχνης, ότι ο καθένας βλέπει ότι θέλει σε αυτήν.
Και στο κάτω, κάτω, είναι προτιμότερο από το να βλέπουμε ταινίες που μας μαθαίνουν πράγματα για τους άλλους, να βλέπουμε ταινίες που μας μαθαίνουν πράγματα για τον εαυτό μας.

Αυτό πάντως που μπορώ να πω προσωπικά με σιγουριά είναι ότι δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση, η κομμώτρια και ο εραστής της συνεχίζουν να μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια όποτε τους συναντώ να περιφέρονται σε κάποια μεταμεσονύκτια γωνία ενός ιδιωτικού καναλιού.

 

Ζήτω το Μνημόνιο!

Του Σταύρου Τσακυράκη*

Ηταν ή όχι µονόδροµος το Μνηµόνιο; Το ερώτηµα αυτό εξαρτάται από το κατά πόσον είχαµε ανάγκη από δανεικά ή όχι. Και δεν υπάρχει αµφιβολία ότι τα είχαµε ανάγκη. Οχι για να εξυπηρετήσουµε τα παλιά µας δάνεια, αλλά για να πληρώσουµε µισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία κ.λπ. Με δεδοµένο ότι οι αγορές δεν µας δάνειζαν, έπρεπε να αναζητήσουµε νέες µορφές δανεισµού µε νέους όρους αποπληρωµής. Το Μνηµόνιο µάς εξασφάλισε ένα τεράστιο δάνειο 110 δισ. ευρώ για τα επόµενα τρία χρόνια και φαίνεται να ήταν ό,τι καλύτερο µπορούσαµε να ελπίζουµε και να πετύχουµε. Υπήρχαν άλλες λύσεις; Μερικοί υποστηρίζουν ότι µπορούσαµε να εκβιάσουµε την Ευρωπαϊκή Ενωση, να δανειστούµε από την Κίνα ή δεν ξέρω από ποιον άλλον.

Δεν πρόκειται για σοβαρούς ισχυρισµούς αλλά για κουβέντες του αέρα, ο πεινασµένος καρβέλια ονειρεύεται. Τα προβλήµατά µας άλλωστε δεν θα λύνονταν µε κάποιον πρόσκαιρο εύκολο δανεισµό.

Μονόδροµος, λοιπόν, το Μνηµόνιο; Οχι αναγκαστικά. Μπορεί να αποφασίζαµε ότι δεν θέλουµε να δανειστούµε άλλο και να ακολουθήσουµε τον δρόµο του Χότζα ή του Κιµ Ιλ Σουνγκ. Να σταµατήσουµε κάθε πληρωµή δανείων, να κλείσουµε τα σύνορα στη διακίνηση αγαθών και κεφαλαίων και να κτίσουµε µια αποµονωµένη οικονοµία που θα παρήγαγε αυτά που χρειαζόµαστε. Ο δρόµος αυτός µε βεβαιότητα θα έφερνε αµέσως την εξαθλίωση σε όλους, πλην της νοµεκλατούρας που θα κυβερνούσε, µε µισθούς και συντάξεις αντίστοιχες µε αυτές της Μολδαβίας. Αλλά οι οπαδοί του, ως γνωστόν, επενδύουν στο µέλλον. Υπόσχονται (αν όχι σε µας τους ίδιους, στις επόµενες γενιές) τον παράδεισο στο τέλος του µακρινού δρόµου. Αν θέλαµε ως κοινωνία, µπορούσαµε να προχωρήσουµε σε µια παρόµοια επιλογή και υπ’ αυτήν την έννοια το Μνηµόνιο δεν ήταν µονόδροµος.

Οι περισσότεροι πολέµιοι του Μνηµονίου, µε πρώτο τον κ. Α. Σαµαρά, είναι αλήθεια ότι δεν γοητεύονται από την προοπτική της Αλβανίας του Χότζα. Λένε εντάξει σε κάποιο µνηµόνιο, αλλά όχι στο συγκεκριµένο. Τι είδους µέτρα θέλουν και ποια διαπραγµατευτική δυνατότητα έχουν, είναι µέγα µυστήριο. Το ΔΝΤ έχει µια τεχνογνωσία για τα κράτη που βρίσκονται στα πρόθυρα πτώχευσης. Μερικοί αµφισβητούν την επιτυχία του. Λένε ότι η Αργεντινή καταστράφηκε. Πώς θα ήταν η Αργεντινή χωρίς το ΔΝΤ, δεν το γνωρίζουν βεβαίως. Υποθέτουν ότι θα ήταν καλύτερα.

Στην πραγµατικότητα, όταν κάποιο κράτος φτάνει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, το ζήτηµα δεν είναι αν θα πονέσει για να ανακάµψει αλλά το πόσο πολύ θα πονέσει και αν θα κατορθώσει να ανακάµψει.

Το ΔΝΤ δεν µπορεί να εξαλείψει τον πόνο παρά µόνο να τον απαλύνει δανείζοντας µε χαµηλό επιτόκιο και επιβάλλοντας µεταρρυθµίσεις που µόνοι µας από καιρό έπρεπε να είχαµε κάνει. Η συνταγή του φυσικό είναι να µην αρέσει σε όλους. Οχι γιατί είναι αντίθετη σε κάποια ιδεολογία αλλά διότι σε κανέναν δεν αρέσει η πτώση του βιοτικού του επιπέδου. Τα βασικά της στοιχεία, όµως, δεν αµφισβητούνται. Η µείωση των ελλειµµάτων απαιτεί περικοπές δηµόσιων δαπανών συµπεριλαµβανοµένης της µείωσης µισθών και συντάξεων καθώς και αύξηση της φορολογίας, οι δε µεταρρυθµίσεις απαιτούν τόνωση της παραγωγικότητας και του ανταγωνισµού.

Πριν καλά καλά εφαρµοσθούν κάποια µέτρα, άρχισε η µεµψιµοιρία. Ο κάθε Ελληνας, µε πρώτους τους τηλεοπτικούς δηµοσιογράφους, έγινε ειδικός στην αντιµετώπιση των οικονοµικών κρίσεων. Να µην κοπούν µισθοί και συντάξεις, να πάρουν λεφτά από τους κλέφτες και τους πλούσιους, να µην επιβληθούν νέοι φόροι και άλλα πολλά. Στην κατάσταση που είµαστε δεν υπάρχει ένα µέτρο που θα µας σώσει και έτσι θα αποφύγουµε τα άλλα. Και τους µισθούς πρέπει να κόψουµε, και από τους πλούσιους πρέπει να τα πάρουµε, και νέους φόρους πρέπει να επιβάλλουµε, και πάλι δεν φτάνει.

Και η ανάπτυξη; Εχουµε µέλλον χωρίς οικονοµική ανάπτυξη; Αλλο µεγάλο παραµύθι. Λες και αρκεί κάποιος να σφυρίξει και θα αρχίσει να σφύζει η οικονοµία.

Θα ρίξει π.χ. χρήµα (δανεικό βεβαίως) στην κατανάλωση και θα πάρουν µπροστά οι αυτοκινητοβιοµηχανίες µας. Ας µην ξεγελιόµαστε. Ανάπτυξη δεν θα υπάρξει αν δεν κατορθώσουµε να νοικοκυρευτούµε, και αυτό δεν πρόκειται να γίνει από τη µια µέρα στην άλλη χωρίς µόχθο και σκληρή εργασία.


*Ο Σταύρος Τσακυράκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγµατικού Δικαίου στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Το άρθρο δημοσιεύθηκε χθες στα ΝΕΑ.

(h/t: Παραπολιτική )

Vlahos for President!

 "Καλησπέρα, κύριε Πρόεδρε. Έξω από αυτή την αίθουσα υπάρχει μία οργή του κόσμου εναντίον όλων σας. Δεν βλέπει πράσινο πολιτικό ή μπλε πολιτικό. Ο πολίτης καλείται να πληρώσει τα λάθη που έχετε κάνει όλοι σας οι πολιτικοί, τα τελευταία χρόνια.

Έχουμε έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος επισκέπτεται την Ελλάδα 3 φορές το μήνα, έχει παραχωρήσει τη διακυβέρνηση της χώρας σε αυτούς που εμείς λέμε τρόικα και σε κάποιους υπουργούς. Και αυτό κινείται στα όρια της συνταγματικής εκτροπής. Και δεν μιλάτε.

Πάμε σε ένα χειμώνα όπου οι συνταξιούχοι δεν θα έχουν να φάνε, δεν θα έχουν λεφτά να ζεσταθούν ή δεν θα έχουν λεφτά να αγοράσουν φάρμακα και θα πεθαίνουν. Αυτό είναι ευθανασία. Και δεν κάνει τίποτα η Αξιωματική Αντιπολίτευση για να το εμποδίσει. Γιατί και τα παιδιά των ηλικιωμένων πια δεν θα έχουν λεφτά να τους βοηθήσουν, επειδή και τα παιδιά είναι άνεργα.

Και το πιο ευκρινές που ακούω από την Αντιπολίτευση, κύριε Σαμαρά, είναι η στήριξη των ανθρώπων του Κώστα του Καραμανλή. Σας βλέπω να αποχωρείτε από την Εξεταστική για το Βατοπαίδι και από την Εξεταστική για τα ομόλογα.

Και ρωτώ: Ο κύριος Καραμανλής σας απειλεί; Σας ελέγχει; Σας έχει υπό ομηρία; Και θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Αν σας υπονομεύει. Αυτό το πρόσθεσα γιατί, χθες το βράδυ, είδα μία καταπληκτική σκηνή. Την ώρα που έφευγε ο κύριος Καραμανλής, μετά από εσάς, από εδώ από το Βελλίδειο, είχαν συγκεντρωθεί όλοι και του φώναζαν το εξής καταπληκτικό σύνθημα: άφησε τον Αντώνη Σαμαρά άλλον ένα χρόνο ακόμη στην ηγεσία και μετά γύρνα εσύ.

Θέλω να μου απαντήσετε λοιπόν."


Σε όσους έχουν την απορία για ποιό λόγο η αξιοπιστία της ελληνικής δημοσιογραφίας είναι ανάλογη με αυτή της ελληνικής διαιτησίας, η χθεσινή ερώτηση του Γιώργου Βλάχου προς τον Αντώνη Σαμάρα θα πρέπει να τους την έλυσε σε μεγάλο βαθμό.

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τη συμπαθή τάξη των χιμπατζήδων. Η φωτογραφία που δημοσιεύω απλώς έτυχε να είναι η πρώτη που βγήκε όταν έβαλα το όνομα του δημοφιλούς δημοσιογράφου στο Google.

...γίναμε μαλλιά κουβάρια

Ο Ψινάκης υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα με το συνδυασμό του Νικήτα Κακλαμάνη.
Ο Βαλλιανάτος προσωπικός σύμβουλος του υποψήφιου περιφερειάρχη Βασίλη Κικίλια.

Μήπως τελικά είχε δίκιο ο Αλέξανδρος Κατσαντώνης όταν το 2000 με αφορμή την παντοδυαναμία του Άρη Σπηλιωτόπουλου είχε πει για τη Νέα Δημοκρατία ότι "αυτό δεν είναι κόμμα του μεσαίου αλλά του οπίσθιου χώρου";

Υ.Γ. Σε πιο σοβαρά θέματα, η ανακοίνωση του νομοσχεδίου περί σύμφωνου συμβίωσης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και (κυρίως) οι μηδαμινές αντιδράσεις από τους συνήθεις ύποπτους (π.χ. εκκλησία) δείχνει ότι παρά την κρίση τουλάχιστον σε κάποια θέματα η χώρα προχωράει μπροστά.
Πάλι καλά!

Η κατσίκα του γείτονα

 Στον αντίποδα του εξαιρετικά εύστοχου άρθρου του Τάσου Μαγουλά για το οποίο μίλησα χθες, έρχεται σήμερα ο Νίκός Παπαδογιάννης, ένας εκ των εμπιστώτερων υπασπιστών του Φίλιππου Συρίγου, να μας χαρίσει ένα κείμενο πραγματικό μνημείο χαιρεκακίας, μισαλοδοξίας και απύθμενου κομπλεξισμού.
Μέσα σε λίγες παραγράφους ο εν λόγω δημοσιογράφος φροντίζει να επιβεβαιώσει με τον χειρότερο τρόπο κάθε αρνητικό στερεότυπο που κυκλοφορεί μεταξύ σοβαρού και αστείου για το συνάφι του, με αποκορύφωμα την εξής ατάκα:

Εμείς πότε θα ξαναφτάσουμε τόσο ψηλά; Όσο κι αν η κατάντια της Εθνικής ποδοσφαίρου προσφέρει ενός είδους παρηγοριά σ’εμάς τους «μασόνους», το μέλλον της Εθνικής μπάσκετ μοιάζει δυσοίωνο.

Στη μακρά ιστορία της κόντρας μεταξύ μπασκετικών και ποδοσφαιρικών δημοσιογράφων, σπάνια έχει υπάρξει τόσο κυνική παραδοχή αυτού που όλοι υποψιαζόμασταν: ότι η στήριξη των πρώτων στα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα περιορίζεται μέσα στις τέσσερεις γραμμές του μπασκετικού παρκέ.

Φυσικά οι ίδιοι θα σπεύσουν να υπερασπιστούν τη στάση τους υποστηρίζοντας ότι οι ποδοσφαιρικοί συνάδελφοι τους όχι μόνο τρέφουν τα ίδια αισθήματα για την Εθνική μπάσκετ αλλά απεργάζονται συνεχώς τρόπους να υποβαθμίσουν το άθλημα προκειμένου να μην απειλήσει την πρωτοκαθεδρία του ποδοσφαίρου.
Ως κάποιος που δούλεψε για αρκετό διάστημα στο χώρο του αθλητικού Τύπου μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως τίποτε απ'αυτά δεν ισχύει. Πρόκειται για παρανοϊκά παραληρήματα τα οποία έχουν τόση βάση όσο και τα αντίστοιχα κάποιων κολλημένων Θεσσαλονικέων οι οποίοι πίσω από κάθε αποτυχία τους βλέπουν δάκτυλο του "Κράτους των Αθηνών".

Ακόμη όμως κι'αν ξεπεράσουμε το απύθμενο κόμπλεξ της επίμαχης παραγράφου, ο Παπαδογιάννης μας δίνει πολλές άλλες ευκαιρίες να ρίξουμε μια ματιά στο ψυχισμό των "μασόνων". Μετά από ένα διήμερο πανδαισίας μπάσκετ, όπου απολαύσαμε παιχνίδια όπως τα Σερβία-Ισπανία και Λιθουανία-Αργεντινή, το μόνο που βρίσκει να σχολιάσει ο Νικολάκης είναι το ματς της Εθνικής με την Αργεντινή στους Ολυμπιακούς του ...2008. Η λέξη "ομφαλοσκόπηση" είναι πολύ λίγη για να περιγράψει την κατάσταση.

Βέβαια από την άλλη κατανοώ τη θέση του δημοσιογράφου. Με ποιά καρδιά και ποιά αρχ...ια να βγει και να παραδεχτεί ότι το περίφημο ελληνικό μοντέλο απέτυχε και το παγκόσμιο μπάσκετ μας έχει ξεπεράσει; Είναι γνωστό άλλωστε πως όποιος τολμήσει να κάνει κάτι παρόμοιο θα έχει να αντιμετωπίσει τη μήνιν του "πατερούλη" και των τσάτσων του και θα χάσει τη θέση του στα αεροπλάνα της χαράς που μεταφέρουν κάθε χρόνο την κουστωδία των γερόντων όπου πάιζει η Εθνική μας.
Δύσκολες επιλογές για έναν απλό δημοσιογραφάκο. Βέβαια από την άλλη ίσως η καλύτερη λύση για τον Παπαδογιάννη και τον κάθε Παπαδογιάννη θα ήταν να διαβάσει λίγο Καβάφη, και ειδικά το συγκεκριμένο τρίστιχο:

 Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις 

Υ.Γ. "Δύστροπος", "κακοκέφαλος", "μονόχνωτος" και "άνθρωπος πάνω στον οποίο δεν μπορείς να χτίσεις ομάδα" ο Κλέιζα.
Βλέπεις μπάσκετ Νικολάκη, όχι αστεία!

Άλογα, μουλάρια και παπαγαλάκια

Όλοι όσοι θεωρούν τον εαυτό τους φίλαθλο του μπάσκετ και αγαπούν το άθλημα, οφείλουν να διαβάσουν το εξαιρετικό άρθρο του Τάσου Μαγουλά που γράφτηκε με αφορμή το ματς-διαφήμιση Αργεντινή-Βραζιλία για τη φάση των 16 του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας.

Ο συντάκτης του Contra.gr είναι μία από τις ελάχιστες φωνές αντίστασης στη δικτατορία του Βασιλακόπουλου και των παπαγάλων του και δε διστάζει να πει δυσάρεστες αλήθειες, τις οποίες κουκουλώνουν χρόνια τώρα οι διάφοροι Συριγοπαπαδογιάννηδες.

Money quote:

Στην Ελλάδα το μπάσκετ πέρασε από το να είναι …για τον κόσμο, στο να εκπροσωπεί τους προπονητές. Οι ήρωες δεν φοράνε πια σορτσάκια αλλά σταυρωτά κοστούμια με τέσσερα κουμπιά. Κι επειδή οι καλοί προπονητές συνήθως υπήρξαν άθλιοι παίκτες, βγαίνουν όλα τα κόμπλεξ. Με ατάκες όπως weak side, heads out, pop out, defensive rotation, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι το μπάσκετ είναι πολύ σύνθετο για να το καταλάβει ο καθένας. Σας αρέσουν οι …μάντολες;

Μια πραγματική ανάσα οξυγόνου μέσα στον  ορυμαγδό των wannabe Ομπράντοβιτς που έχουν πλημμυρίσει τις σελίδες και τα ερτζιανά αυτής της χώρας, ξεχνώντας τον λόγο για τον οποίο αγάπησαν εξαρχής αυτό το παιχνίδι.